Η ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ ΣΤΕΛΙΟΥ ΜΑΡΚΕΛΛΟΥ

ΧΙΛΙΑΔΕΣ, ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΜΟΝΑΧΙΚΕΣ ΟΔΥΝΗΡΕΣ, ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ ΚΡΑΥΓΕΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ. ΣΑΝ ΗΧΟΙ ΑΠΟ ΘΑΛΑΣΣΟΠΟΥΛΙΑ ΠΑΓΕΡΟΙ…

ΚΑΜΠΟΣ ΑΠΕΡΑΝΤΟΣ, ΓΕΜΑΤΟΣ ΠΛΗΘΗ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΑ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΣτιγμές πρωτόγνωρες στην Αθήνα. Πρόσωπα σκαμένα, μέτωπα ρυτιδιασμένα, απλοί, ανώνυμοι, εργαζόμενοι, μικροαστοί, άνθρωποι της μεσαίας τάξης απτα στενοσόκακα της φτώχειας, ανηφορίζουν προς το Σύνταγμα. Συρρέουν, στέκουν έξω απτη Βουλή. Διαδηλώνουν θυμωμένα, οργισμένα, ειρηνικά, κατά των πολύμορφων και πολυεπίπεδων μέτρων λιτότητας

Βλέπουν την Πολιτεία να χάνει τον έλεγχο της κατάστασης. Και δέχονται την τυφλή, προγραμματισμένη βία των παρακρατικών κουκουλοφόρων του σκότους, του αίματος αθώων πολιτών.

Διψούν οι πολίτες αυτοί σαν την ξερή γη του Ιούλη για ελπίδα, που ΟΜΩΣ αρχίζει να πετιέται αθόρυβα γύρω μας. Κατεβαίνει απτα στενοσόκακα και απτα καλντερίμια η ελπίδα. Απτις αυλές, απτα χαμηλά παράθυρα και απτα ψηλά μπαλκόνια. Βγαίνει απτα σκούρα, σκοτεινά χαμόσπιτα. Απτις φτωχές κάμαρες και απτα χείλια τα άδεια, τα στεγνά, τα σφιγμένα. Απτους παμπάλαιους, φαλακρούς, φαφούτηδες γέρους και απτους με κέδρινα κορμιά νέους μας. Απτα μάτια και απτα μέτωπα τα σηκωμένα στον ουρανό ξεκινά η ελπίδα. Γονατισμένη σε στάση προσευχής κιόχι σε στάση επαιτείας