ΔΙΟΛΚΟΣ

«Ακόμα και μεταφρασμένα στην αγγλική, τα σύγχρονα ελληνικά ποιήματα είναι προτιμότερα από τα σύγχρονα ελληνικά δάνεια», έγραφε το 1885 ο Οσκαρ Ουάιλντ στην εφημερίδα «Pall Mall Gazette», με αφορμή την αγγλική έκδοση μιας ανθολογίας με ποιήματα του Δροσίνη, του Βιζυηνού, του Παλαμά και άλλων. Στο ίδιο άρθρο, ο Ουάιλντ υπογραμμίζει τον σπουδαίο ρόλο που έπαιξαν τα «εγερτήρια πολεμικά τραγούδια» στους Ελληνες που πολέμησαν για την Εθνική Ανεξαρτησία και στους απογόνους τους, αλλά παραδέχεται ότι «οι φλογέρες της στάνης είναι πιο ευχάριστες από τις σάλπιγγες της μάχης». Στην Ελλάδα σήμερα, παρατηρεί ο Ουάιλντ, «το εμπόριο πρωτεύει των Μουσών και η πολιτική προτιμάται του Παρνασσού. Κι όμως πλάι στον Ιλισό ακούγονται ακόμα άσματα», ενώ «τ’ αηδόνια δεν σώπασαν στον Κολωνό...» (Γεώργιος Βιζυηνός, «Ατθίδες Αύραι», εκδ. Ερατώ). Εδώ και αρκετές εβδομάδες, η Ελλάδα απασχολεί τον διεθνή Τύπο, όχι όμως για τους ποιητές της, αλλά για τα δάνειά της ή μάλλον το δάνειο του σχεδίου διάσωση...

Του Θανου Π. Ντοκου* Είναι κατανοητό ότι η διαχείριση της οικονομικής κρίσης απορροφά το σύνολο σχεδόν της προσοχής μας. Ωστόσο, ο κόσμος γύρω μας συνεχίζει να αλλάζει και να εξελίσσεται, ενώ τα ζητήματα που απασχολούν την ελληνική εξωτερική πολιτική δεν παραμένουν στάσιμα αναμένοντας τη δική μας επαναδραστηριοποίηση. Η Ελλάδα έχει αρνητική εικόνα διεθνώς, στερείται διπλωματικού κεφαλαίου, περιφερειακού ρόλου και στρατηγικής χρησιμότητας, ενώ παράλληλα καλείται να ασκήσει εξωτερική πολιτική χωρίς οικονομικούς πόρους, χωρίς προφανείς –και σχετικά ανιδιοτελείς– συμμάχους, και με σημαντικά ανοιχτά ζητήματα. Είναι ορατός ο κίνδυνος μη-αποτελεσματικής διαχείρισης όλων των ζητημάτων, προφανώς λόγω αδυναμίας και όχι λόγω πρόθεσης. Εχουμε τρεις επιλογές: (α) παθητική αποδοχή της κατάστασης (β) συμμετοχή στο συνωμοσιολογικό παραλήρημα στο οποίο επιδίδονται ήδη ορισμένοι «πνευματικοί ταγοί» (γ) τερματισμός της μεμψιμοιρίας και δημιουργική αντίδραση. Αν αποφασίσουμε να ανα...

Με φόντο την κλιμακούμενη τρομοκρατία των spreads, η κυβέρνηση έθεσε το εκφοβιστικό δίλημμα: είτε τυφλή αποδοχή των δρακόντειων όρων ΔΝΤ και Ε.Ε. είτε επίσημη πτώχευση και εκποίηση εθνικού πλούτου αντί πινακίου φακής, με τις αθρόες απολύσεις που αυτό συνεπάγεται. Τρίτος δρόμος δεν έχει προταθεί, λένε, διότι απλούστατα δεν υπάρχει. Ουδέν αναληθέστερον. Πολιτικοί και οικονομολόγοι διαφόρων αποχρώσεων είχαν προτείνει προ πολλού ένα είδος σύγχρονης «σεισάχθειαs», ξεκινώντας από μια θεμελιώδη διαπίστωση: ότι το δημόσιο χρέος, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και πληθώρας ισχυρότερων κρατών, όπως η Ιταλία, η Βρετανία και η Ιαπωνία, απλούστατα είναι αδύνατον να εξυπηρετηθεί ακόμη κι αν ληφθούν τα απεχθέστερα των δυνατών μέτρων, με κίνδυνο ακραίων κοινωνικών εκρήξεων. Την εκτίμηση αυτή μοιράζονται αναλυτές κατ’ εξοχήν φιλελεύθερων εντύπων, όπως οι Financial Times και η Wall Street Journal. Πρόσφατα ο Economist εκτιμούσε πως μόνο οι τόκοι των ελληνικών δανείων θα απορροφούν σύντο...