Translate

Σάββατο, 24 Απριλίου 2010

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΡΗΣΕΙΣ " ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ "


Οι λαοί…
… γράφουν την ιστορία τους µε παραδειγµατικές πράξεις. Υπάρχει το παράδειγµα της Ισλανδίας. Ο ισλανδικός λαός αρνήθηκε να πληρώσει τα χρέη που του φόρτωσαν πολιτικοί και τραπεζίτες και ετοιµάζεται να παραπέµψει στη Δικαιοσύνη έναν πρωθυπουργό, κεντρικούς τραπεζίτες και υπουργούς Οικονοµικών. Και υπάρχει το παράδειγµα της Ιρλανδίας. Τα ιρλανδικά συνδικάτα συµφώνησαν µε την κυβέρνηση και τους εργοδότες σε τετραετή απαγόρευση των απεργιακών κινητοποιήσεων. Υπάρχουν εκείνοι που αναζητούν και βρίσκουν τους ενόχους. Και υπάρχουν κι εκείνοι που σκύβουν µπροστά τους το κεφάλι.
Οσοι τολµούν…
… να σηκώσουν το κεφάλι, δεν µένουν ατιµώρητοι. Ο Γκόρντον Μπράουν δείχνει ήδη τα δόντια του στους απείθαρχους Ισλανδούς, παραδίδοντάς τους στο Διεθνές Νοµισµατικό Ταµείο, το οποίο χρησιµοποιεί ως εισπράκτορα για να εισπράξει τα χρέη τους προς βρετανικές και ολλανδικές τράπεζες. Αυτή η κρίση αποµυθοποιεί πολλά πράγµατα. Τους διεθνείς οικονοµικούς οργανισµούς του είδους του ΔΝΤ, που σε όποια χώρα µπουν καταλύουν την κυριαρχία της και κυβερνούν αυτοί τον λαό της. Τους περίφηµους οργανισµούς πιστοληπτικής αξιολόγησης, που όσο πιο πολύ δυσκολεύεται µια χώρα να ξεπληρώσει το χρέος της τόσο πιο πολύ την υποβαθµίζουν, αυξάνοντας το κόστος του δανεισµού της για να σιγουρέψουν τα κέρδη των δανειστών, έστω κι αν αυτό παραλύει την οικονοµία της (αυτό ακριβώς έκανε τις προάλλες η Μoody s µε την Ισλανδία). Αλλά και τα «προγράµµατα σταθεροποίησης», που δεν είναι παρά ένας ευφηµισµός για τα προγράµµατα λιτότητας του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης. «Στην πραγµατικότητα», λέει ο Μάικλ Χάντσον, καθηγητής των Οικονοµικών στα Πανεπιστήµια του Μιζούρι και του Κάνσας, «δεν είναι παρά µια τεχνική ορολογία για τις απάνθρωπες περικοπές των εισοδηµάτων, των κοινωνικών υπηρεσιών, των δαπανών για την υγεία, την παιδεία και άλλες βασικές ανάγκες και για το ξεπούληµα των δηµόσιων υποδοµών σε αγοραστές που µετατρέπουν τις χώρες σε οικονοµίες διοδίων . Ο λαός αυτών των χωρών υποχρεώνεται να πληρώνει για να έχει πρόσβαση σε δρόµους, σε σχολεία, σε περίθαλψη και σε πολλές άλλες υπηρεσίες που εδώ και πολλά χρόνια επιδοτούνταν από την προοδευτική φορολογία».
Αυτά που ζούµε…
… σήµερα δεν είναι παρά µια πρόγευση όσων αργά ή γρήγορα θα ακολουθήσουν. Η σύγκρουση συµφερόντων δανειστών και οφειλετών διαιρεί την Ευρώπη σε αντίπαλα πολιτικά στρατόπεδα. Οι επιλογές της κυβέρνησης των Βρυξελλών θα εξωθήσουν εκατοµµύρια ανθρώπους στους δρόµους. «Πολιτικές και οικονοµικές συµµαχίες θα µετατοπιστούν, νοµίσµατα θα καταρρεύσουν, κυβερνήσεις θα πέσουν», προβλέπει ο Μάικλ Χάντσον. «Η Ευρωπαϊκή Ενωση και ολόκληρο το παγκόσµιο χρηµατοπιστωτικό σύστηµα θα αλλάξουν ριζικά. Ιδιαίτερα αν οι οφειλέτιδες χώρες µιµηθούν το παράδειγµα της Αργεντινής και αρνηθούν να ξεπληρώσουν τα χρέη τους εάν οι δανειστές τους δεν τους κάνουν ένα σηµαντικό σκόντο».
Τα σχέδια…
… εκείνων που νοµίζουν πως µπορούν να καταδικάσουν τους ευρωπαϊκούς λαούς σε ισόβιους µισθούς και συντάξεις πείνας θα αποδειχτούν παράλογα και φρούδα. Κανείς λαός δεν µπορεί να ζει επ’ άπειρον υπόδουλος του χρέους.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟ Δ.Ν.Τ.
(papaioannou.wordpress.com

Σήμερα βιώνουμε ένα απ’ τα πιο έντονα εκφυλιστικά πολιτικά φαινόμενα των τελευταίων δεκαετιών. Τα ίχνη που οδηγούσαν στον όλεθρο ήταν ορατά από καιρό, αλλά εμείς, αντί να τα αποφύγουμε, τα ακολουθήσαμε γι' αυτό και φτάσαμε σ' αυτήν την ελεεινή κατάσταση.

Πρόκειται για το φαινόμενο της Πολιτικής Χολέρας με κύριους εκφραστές τα δυο πολιτικά κόμματα που διαχειρίστηκαν την εξουσία, όλ' αυτά τα χρόνια που πέρασαν. Δύο σάπιες παρατάξεις που συνθέτονται νοσηρά από ένα γραφικό σύνολο από ανδρείκελα που πράττουν τα φαύλα, με τον πλέον επιζήμιο τρόπο για την πατρίδα μας, και μάλιστα ανερυθρίαστα!
Διεφθαρμένοι σχηματισμοί που, μέσα στο πέρασμα των ετών, πότε με την ανικανότητα των στελεχών τους και πότε με τη "σκοπιμότητά" τους, φίμωσαν τον ουρανό της Ελλάδας, διέσυραν τον ορίζοντά της και την καταδίκασαν στο έρεβος.
Στην προκειμένη περίπτωση, για μένα, αμετακίνητη πεποίθηση κι ακλόνητο "πιστεύω" είναι το εξής: Ότι πληγώνει την Ελλάδα είναι ανθελληνικό! Είναι φασιστικό! Για το λόγο αυτό θα ’πρεπε να υπάρχουν νεκροταφεία λήθης όπου να ενταφιάζονται πολιτικά όλα εκείνα τα τυχάρπαστα ανθρωποειδή που λεηλατούν ατιμωτικά και κατακρημνίζουν τη χώρα.
Ουτοπικό όνειρο όμως θα μου έλεγε κάποιος κι εγώ θα συμφωνούσα μαζί του. Επειδή λοιπόν είμαι ρεαλιστής, θα θέσω το εξής ερώτημα: Πώς μπορεί να φταίει μόνο ο εγκληματίας κι ο κακοποιός, όταν, κατά την τέλεση της όποιας βδελυρής πράξης του, έχει εξασφαλίσει από πριν, όχι μόνο την ανοχή μας αλλά και τις ευλογίες μας ακόμα; Θέλω μ' αυτό να πω ότι το βάρος της ενοχής μετατοπίζεται, φεύγει απ' τ' άθλια εκείνα όντα που προανέφερα και πέφτει πάνω στον Ελληνικό λαό, πέφτει πάνω στις πλάτες μας.
Εδώ όμως υπάρ χει μια οδυνηρή διαπίστωση που μας υφαρπάζει την οποιαδήποτε διάθεση να φανούμε αισιόδοξοι για το μέλλον. Ο Ελληνικός λαός, στη συντριπτική του πλειοψηφία, έχει απεμπολήσει, όχι μόνο ιδανικά κι αξίες, αλλά μνήμη και νοημοσύνη, έχοντας ταυτόχρονα ενθρονίσει και προάγει την πολιτική σήψη ως κύριο διαχειριστή της σημερινής πραγματικότητας.
Μιλώντας για το λαό θα καταδείξουμε ένα άμορφο σύμφυρμα μάζας που άγεται και φέρεται, χωρίς την παραμικρή προσπάθεια απεγκλωβισμού του από ένα τόσο ευτελές τοπίο. Ίσως όμως να είναι αυτό που τελικά του αξίζει, γεγονός που αποδεικνύεται κι απ’ τον πλέον ταπεινωτικό τρόπο με τον οποίο ο κόσμος διαμορφώνει σήμερα τις επιλογές του. Έρποντας! Ναι, έρποντας! Ακριβώς αυτό, έρποντας! Αλίμονο, έρποντας!
Είναι θλιβερά αξιοσημείωτο, πρόκληση για την ιστορία της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης, να παρατηρείται εναπόθεση των προσδοκιών για ένα καλύτερο αύριο σε πολιτικούς μηχανισμούς διαφθοράς και καταστροφής. Καταληκτικά – κι αυτό πρέπει να ειπωθεί – πρόκειται για ένα μωρό λαό που χάνεται στα αδιέξοδα που δημιουργεί ο ίδιος! Απ' τη μια πλευρά σχεδιάζει, ονειρεύεται κι ελπίζει, αλλά απ’ την άλλη κωφεύει κι εθελοτυφλεί μέσα στη χαμέρπεια που την έχει ορίσει ως προοπτική!
Για το λόγο αυτό τελειώνω την επιστολή μου (δεν έχει άλλωστε νόημα να συνεχίζει κανείς) καταθέτοντας την προσωπική μου πικρία: Ντρέπομαι για όσες φορές στην πλούσια Ελληνική Ιστορία, οι ένδοξοι πρόγονοί μας (πλην όμως ανυποψίαστοι) έδωσαν το αίμα τους για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι να γελοιοποιούμαστε και να καταστρεφόμαστε από μόνοι μας!
ΥΓ. Θα μπορούσα να γράψω κι άλλες σελίδες για να καταδείξω όσα αρνητικά συμβαίνουν σήμερα στο πολιτικό σκηνικό της χώρας μας αλλά το ήθος μου με εμποδίζει να ασχοληθώ περισσότερο με τη λάσπη! Ειλικρινά, δε μου αρέσει να μιλάω για τα πολιτικά, το σιχαίνομαι! Φαίνεται άλλωστε κι απ' το ύφος που έχει γραφτεί το κείμενο. Θέλω όμως, όταν κρίνεται σκόπιμο, να καταθέτω τη γνώμη μου. Αυτό έκανα και σήμερα... Όσοι έχουν αυτιά ας ακούουν...

Δεν υπάρχουν σχόλια: