ΔΙΟΛΚΟΣ

  Αυτές τις μέρες συμπληρώθηκαν 52 χρόνια από τον Αύγουστο του 1974, όταν το 70 Τάγμα Μηχανικού (ΤΜΧ) πέρασε διά πυρός και σιδήρου από την περιοχή Λαπήθου-Καραβά με μεγάλες απώλειες, για τις οποίες ευθύνονται και οι χουντικοί αξιωματικοί οι οποίοι ουσιαστικά άφησαν τους στρατιώτες του τάγματος εκτεθειμένους έναντι πολλαπλάσιας τουρκικής στρατιωτικής δύναμης. Όλα συνέβησαν μεταξύ 5-6 Αυγούστου όταν το τάγμα, το οποίο έχασε 31 άνδρες, ανέλαβε να ναρκοθετήσει την περιοχή Λαπήθου-Καραβά. Ωστόσο, η τραγωδία, όχι μόνο για το 70ο Τάγμα Μηχανικού αλλά και για άλλες μονάδες και στρατιώτες οι οποίοι έδρασαν στην Κερύνεια, είχε ήδη αρχίσει από τις 19 Ιουλίου, δηλαδή μία ημέρα πριν την έναρξη της τουρκικής εισβολής. Την προηγούμενη της εισβολής, ο τότε υπολοχαγός Μηχανικού, Παναγιώτης Παναγόπουλος, ανέλαβε την αποστολή της ναρκοθέτησης της περιοχής της απόβασης. Στο «πρόχειρο πολεμικό ημερολόγιο» που αναρτήθηκε και στο διαδίκτυο, ο υπολοχαγός αναφέρει, πως επικεφαλής του αποσπάσματος του Λόχου...

  του Εμμανουήλ Μανούτσογλου* Οι διάσπαρτες χρονικά απόψεις, που συνέδεσαν την καταστροφή που προκάλεσε η πρόσκρουση του αστεροειδούς στο Chicxulub, στη χερσόνησο Γιουκατάν του Μεξικού, με την μαζική εξαφάνιση των δεινοσαύρων, οδηγώντας νομοτελειακά σε μια ευθεία πορεία στην εμφάνιση του ανθρώπου, αποτελεί μια από τις πιο γοητευτικές, αλλά ταυτόχρονα βαθιά λανθασμένες εξελικτικές προσεγγίσεις. Το αφήγημα αυτό αντιμετωπίζει την εξέλιξη ως μια προκαθορισμένη σκάλα προόδου, όπου η μία βαθμίδα πρέπει να καταστραφεί για να δώσει τη θέση της στην επόμενη, με τελικό προορισμό τον Homo sapiens. Η σύγχρονη παλαιοντολογική έρευνα ωστόσο αποδομεί πλήρως αυτή την προσέγγιση, αποδεικνύοντας ότι η ιστορία της ανθρώπινης ζωής στη Γη είναι το προϊόν μιας χαοτικής αλληλουχίας τυχαίων γεγονότων και όχι ενός προδιαγεγραμμένου σχεδίου [1]. Το πρώτο «ρήγμα» σε αυτόν τον μύθο εντοπίζεται στην ίδια την ιδέα της ολοκληρωτικής εξαφάνισης των δεινοσαύρων. Όπως επιβεβαιώνουν οι σύγχρονες φυλογενετικές και γο...

  Παλαιοντολόγοι μελετώντας απολιθώματα ενός ζώου ηλικίας 236 εκατομμυρίων ετών που ζούσε στην Αργεντινή υποστηρίζουν ότι εντόπισαν τα αρχαιότερα μέχρι σήμερα στοιχεία ζωοτοκίας (γέννησης ζωντανών απογόνων) στην εξελικτική γραμμή που οδηγεί στα θηλαστικά μεταθέτοντας την εμφάνιση αυτής της αναπαραγωγικής στρατηγικής έως και 90-95 εκατομμύρια χρόνια νωρίτερα από πιστεύαμε. «Η ζωοτοκία αποτελεί σημαντική εξελικτική καινοτομία στην ιστορία των θηλαστικών και θεωρείται ότι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξελικτική τους επιτυχία. Αυτός ο τρόπος αναπαραγωγής έρχεται σε αντίθεση με την ωοτοκία, την αρχέγονη εξελικτικά κατάσταση στα σπονδυλωτά. Ωστόσο, η ζωοτοκία έχει εξελιχθεί ανεξάρτητα περισσότερες από 150 φορές στα σπονδυλωτά. Τα σύγχρονα ζώα διαθέτουν ένα σύνθετο σύνολο αλληλοπροσαρμοσμένων χαρακτηριστικών — όπως ο σχηματισμός πλακούντα, η γαλουχία και η ενδοκρινική ρύθμισή της — που υποδηλώνουν ότι η ζωοτοκία αποτελεί συναπομορφία της συγκεκριμένης εξελικτικής ομάδας» αναφέρει η ερευν...

  Ο Μεσόκυων εμφανίστηκε περίπου 10 εκατομμύρια χρόνια αργότερα, καθώς το παγκόσμιο κλίμα ψύχθηκε. Τα πυκνά δάση αντικαταστάθηκαν σταδιακά από πιο ανοιχτά δάση και, σε ορισμένα σημεία, από θαμνώδεις εκτάσεις. Ο Kort εξέτασε τον ασυνήθιστα πλήρη σκελετό για να διαπιστώσει εάν ο Μεσόκυων είχε ήδη αναπτύξει τις προσαρμογές τρεξίματος που παρατηρούνται στους σύγχρονους σκύλους. Ένα σχεδόν πλήρες απολίθωμα δείχνει ότι ένας πρώιμος σκύλος συνδύαζε την ικανότητα αναρρίχησης με ένα σώμα διαφορετικό από αυτό των σύγχρονων κυνοειδών που τρέχουν. Τα απολιθώματα Για περισσότερα από 30 χρόνια, ένα απολίθωμα περίπου 30 εκατομμυρίων ετών παρέμεινε σφραγισμένο μέσα σε βράχο σε μια συλλογή μουσείου του Όρεγκον. Όταν οι παλαιοντολόγοι το ανακάλυψαν για πρώτη φορά, πίστευαν ότι μπορεί να ανήκει σε ένα ορεόδοντα, μια άφθονη ομάδα εξαφανισμένων θηλαστικών που σχετίζονται με πρόβατα, καμήλες και χοίρους. Οι ερευνητές αργότερα αναγνώρισαν το δείγμα ως πρώιμο σκύλο . Η παλαιοντολόγος του Πανεπιστημίου το...

   Του Στέλιου Παπαγρηγορίου - CNN Greece Οι «Καταρράκτες του Αίματος» (Blood Falls) αναβλύζουν από το άκρο του παγετώνα Taylor και καταλήγουν στη λίμνη Bonney. Η σκηνή στα αριστερά δίνει μια αίσθηση της κλίμακας του φαινομένου. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι ένας υπόγειος ταμιευτήρας αλμυρού νερού ευθύνεται εν μέρει για τον αποχρωματισμό, ο οποίος οφείλεται σε μια μορφή σιδήρου. Wikipedia Commons Στα βάθη της Κοιλάδας Τέιλορ, στην ανατολική Ανταρκτική , υπάρχει ένας ανατριχιαστικός καταρράκτης που εκκρίνει κόκκινη άρμη, σαν ανοιχτή πληγή μέσα στον πάγο. Οι επιστήμονες είχαν εξηγήσει το αιματοβαμμένο του χρώμα εδώ και χρόνια, διαπιστώνοντας ότι το νερό είναι εξαιρετικά πλούσιο σε σίδηρο. Τώρα, μια νέα μελέτη φαίνεται να έχει εντοπίσει και την προέλευση αυτού του αλμυρού νερού. Μικροοργανισμοί που εντοπίστηκαν στον πορφυρό καταρράκτη, γνωστό ως Blood Falls, υποδεικνύουν ότι η άλμη αποτελείται από αρχαίο θαλασσινό νερό, το οποίο παγιδεύτηκε σε μια λίμνη κάτω από τον παγετώνα, ότ...

  Σύμφωνα με νέα έρευνα, η λάβα που αναβλύζει από το νεαρό ηφαίστειο περιέχει χημικές «υπογραφές» οι οποίες παραπέμπουν στον αρχέγονο ωκεανό μάγματος που κάλυπτε τον πλανήτη πριν από περίπου 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Ένα υποθαλάσσιο ηφαίστειο στον Ινδικό Ωκεανό έδωσε στους επιστήμονες μια μοναδική ευκαιρία να μελετήσουν υλικό που φαίνεται να προέρχεται από τα πρώτα στάδια της δημιουργίας της Γης. Σύμφωνα με νέα έρευνα, η λάβα που αναβλύζει από το νεαρό ηφαίστειο περιέχει χημικές «υπογραφές» οι οποίες παραπέμπουν στον αρχέγονο ωκεανό μάγματος που κάλυπτε τον πλανήτη πριν από περίπου 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Κατά τη γέννηση της Γης, η επιφάνειά της ήταν σχεδόν ολοκληρωτικά λιωμένη εξαιτίας της τεράστιας θερμότητας που προκλήθηκε από τις συνεχείς συγκρούσεις με άλλα ουράνια σώματα. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι ο πλανήτης διέθετε έναν παγκόσμιο ωκεανό μάγματος, ο οποίος σταδιακά ψύχθηκε και κρυσταλλώθηκε, οδηγώντας στον σχηματισμό του μανδύα και του πυρήνα. Μέχρι σήμερα θεωρούνταν ...

  Το Halicephalobus mephisto που εντοπίστηκε σε βάθος 1,3 χιλιομέτρων μέσα σε χρυσωρυχείο της Νότιας Αφρικής, ανατρέπει όσα γνωρίζαμε για τα όρια της ζωής Επιστήμονες ανακάλυψαν το 2011 το μικροσκοπικό σκουλήκι Halicephalobus mephisto, γνωστό ως «σκουλήκι του διαβόλου», σε βάθος 1,3 χιλιομέτρων μέσα σε χρυσωρυχείο της Νότιας Αφρικής. Ο οργανισμός αυτός επιβιώνει σε ακραίες συνθήκες θερμοκρασίας και πίεσης, αποδεικνύοντας ότι σύνθετες μορφές ζωής μπορούν να αναπτυχθούν βαθιά κάτω από την επιφάνεια της Γης χωρίς ηλιακό φως. Το σκουλήκι αναπαράγεται παρθενογενετικά και διαθέτει εξειδικευμένους γενετικούς μηχανισμούς, όπως πρωτεΐνες θερμικού σοκ, που του επιτρέπουν να προσαρμόζεται στο θερμό υπόγειο περιβάλλον. Η ανακάλυψη αυτή διευρύνει τις επιστημονικές γνώσεις για τα όρια της ζωής στον πλανήτη και προσφέρει νέα δεδομένα για την πιθανή ύπαρξη ζωής σε άλλους πλανήτες Στα έγκατα της Γης , εκεί όπου η θερμοκρασία και η πίεση αυξάνονται και το φως του Ήλιου δεν φτάνει ποτέ, οι επιστήμονε...