Η κουρδική ανεξαρτησία και τα μαθήματα ιστορίας
Οι Κούρδοι χρειάζονται φίλους για να διασφαλίσουν την ανεξαρτησία τους, αλλά δεν έχουν κανέναν. Το κρίσιμο δημοψήφισμα και πώς μπορεί να μετατραπεί από ευκαιρία σε μια ακόμα πληγή. Μάλλον δεν θα έχετε ακούσει ποτέ για τη Δημοκρατία του Μαχαμπάντ (Republic of Mahabad), του κουρδικού κράτους που υπήρξε για λίγο το 1946 σε μια γωνιά του σημερινού Ιράν. Αν είστε Κούρδος, ωστόσο, το Μαχαμπάντ είναι χαραγμένο στο μυαλό σας, με τους γονείς ή τους παππούδες να σας έχουν αφηγηθεί τις ιστορίες της εθνικιστικής του αίγλης. Ίσως έχετε εξιδανικεύσει τη φευγαλέα ανεξαρτησία του και ονειροπολείτε την επαναδημιουργία του. Κανείς δεν έχει μείνει πιο πιστός στην ιδέα του Μαχαμπάντ από τον Μασούντ Μπαρζανί , τον πρόεδρο του Κουρδιστάν, του ημιαυτόνομου θύλακα στο βόρειο τμήμα του Ιράκ, που σχεδιάζει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος ανεξαρτησίας την επόμενη εβδομάδα.