ΔΙΟΛΚΟΣ

    Γρίβας Κώστας Ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα των χωρών με βάση το διεθνές δίκαιο είναι αυτό της ένοπλης αυτοάμυνας, όταν υπάρχει παραβίαση της εθνικής τους κυριαρχίας και κυρίως όταν δέχονται πολεμική επίθεση. Η Ελλάδα σήμερα υφίσταται και τα δύο. Καταρχάς, εδώ και αρκετό καιρό η Τουρκία έχει εισβάλει μέσα σε χώρο ελληνικής ΑΟΖ-υφαλοκρηπίδας. Η ενέργειά της αυτή δεν θίγει μόνο κάποια "μακρινά" κυριαρχικά δικαιώματα, όπως προσπαθεί να μας πείσει ένα πανίσχυρο σύστημα παραπληροφόρησης τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, αλλά αμφισβητεί τη νομική υπόσταση και την ελληνικότητα όλων των ελληνικών νησιών, πάνω στα οποία εδράζεται η ΑΟΖ-υφαλοκρηπίδα. Με άλλα λόγια, η Τουρκία δεν διεκδικεί κάποιο μεγαλύτερο κομμάτι ΑΟΖ-υφαλοκρηπίδας (από αυτό που θεωρούμε εμείς ότι της αναλογεί), αλλά ωμά και ξεκάθαρα υποστηρίζει πως τα ελληνικά νησιά δεν έχουν κυριαρχικά δικαιώματα. Ουσιαστικά, προσπαθεί να επιβάλει μια γεωπολιτική πραγματικότητα, σύμφωνα με την οποία ολόκληρη η ν...

Η ταινία ξεκινάει με μια εισαγωγή στο γεγονός: την επιλογή του χώρου από τους Έλληνες, τον αριθμό και τη σύνθεση των 2 στρατών, την περιγραφή της διαδρομής του περσικού στρατού και στόλου και τέλος τις θέσεις των 2 στρατών στο χώρο των Θερμοπυλών. Ακολουθούν σκηνές από τις 3 μέρες της βασικής μάχης και της ναυμαχίας στο Αρτεμίσιο, στις οποίες εκτός της τοπογραφίας δίνονται στοιχεία για του εξοπλισμούς των αντίπαλων στρατευμάτων. https://elhalflashbacks.blogspot.com/

Ένα περιστατικό που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό, διαδραματίστηκε λίγες μέρες μετά την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου. Ενώ οι μάχες στις οροσειρές της Πίνδου βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου του 1940 μία μικρή ομάδα “κομάντος” έκανε απόβαση στο νησάκι Αγαθονήσι, που βρισκόταν όπως και όλα τα Δωδεκάνησα, υπό ιταλική κατοχή από το 1912. Επικεφαλής της ομάδας, εμπνευστής και χρηματοδότης του εγχειρήματος ήταν ένας γιατρός από την Κάρπαθο, ο Βάσος Βεργής ο οποίος προχώρησε στην ενέργεια αυτή εκφράζοντας το πάθος του για την απελευθέρωση της Δωδεκανήσου που τελούσε υπό ιταλική κατοχή από το 1912 χωρίς να έχει την παραμικρή βοήθεια. Με 18 «εθελοντές-κομάντος» ο Βάσος Βεργής το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου ξεκίνησε με ένα καΐκι από τη γειτονική Σάμο και τα ξημερώματα έφθασε στο Αγαθονήσι. Η ομάδα απαρτιζόταν κυρίως από κατοίκους της Σάμου και της Καρπάθου. Στο νησί βρισκόταν σταθμός χωροφυλακής με επτά «καραμπινιέρους» και ομάδα 10-15 καταδρομέων, που αιφνιδιάστηκαν...

Του Γιώργου Ντούσκα Πολιτικού Επιστήμονα και υποψήφιου διδάκτορα Νομικής Σχολής ΑΠΘ Ως μια χώρα με βιαία ιστορία στην πορεία των 200 χρόνων αυτοδιάθεσης, η μοναδική που πριν τελειώσει η καταστροφή του Π.Π. , εισήλθε σε έναν εξίσου καταστροφικό εμφύλιο,  οι μειονότητές της αναπτύχθηκαν αναλογικά πολύ καλά, με μόνη ίσως εξαίρεση τους Πομάκους κι αυτό λόγω κυρίως του «ψυχρού πολέμου». Όταν μάλιστα η χώρα εισήλθε στη περίοδο της Ευρωπαϊκής ένταξης με μια κεντροαριστερή κυβέρνηση, οι αναγνωρισμένες ή αυτοπροσδιοριζόμενες μειονότητες βίωσαν εποχές ευημερίας που οι “συμπατριώτες τους” στις διπλανές χώρες δεν προσέγγιζαν κατ’ ελάχιστο. Σε ό,τι αφορά τους σλαβόφωνους στην ελληνική ζώνη, που σημειωτέον ανέκαθεν μιλούσαν και ελληνικά και ορισμένοι εξ αυτών αποφάσισαν ότι εμπνέονται περισσότερο από το ελληνικό πρόσημο, γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο όρος “μακεδονικό”, χρησιμοποιήθηκε πολύ έξυπνα από την Βουλγαρία στις αρχές του 20ου αιώνα, για λόγους … μάρκετινγκ, γνωρίζοντας ότι ο όρο...

- “...Εκεί λοιπόν (στην Αίγυπτο) όταν επήγαν ο Σόλων, καθώς είπεν ετιμήθη με εξαιρετικάς τιμάς από τους κατοίκους και ζητών πληροφορίας διά την παλαιάν ιστορίαν της χώρας από τους ιερείς εκείνους που την εγνώριζον πολύ καλά, ανεκάλυψεν ότι ούτε αυτός ο ίδιος ούτε άλλος κανείς Έλλην εγνώριζε τίποτε σχεδόν διά τα παλαιά. Και όταν κάποτε ηθέλησε να τους παρασύρη εις συζήτησιν διά τα παλαιά ήρχισε να τους λέγη διά τα αρχαιοτάτας παραδόσεις των Αθηνών, διά τον Φορωνέα, ο οποίος εθεωρήθη ως ο πρώτος άνθρωπος, και διά την Νιόβην, διηγήθη επίσης διά τον Δευκαλίωνα και την Πύρραν πως διεβίωσαν μετά τον κατακλυσμόν και διά τους απογόνους των και προσεπάθησε να καθορίση πόσα έτη παρήλθον από όσα έλεγε και να χρονολογήσει.

Στις 18 Σεπτεμβρίου του 1834 ο Όθωνας, μετά από παρότρυνση του πατέρα του, Λουδοβίκου, ο οποίος λάτρευε την αρχαία Ελλάδα, αποφάσισε ότι νέα πρωτεύουσα της Ελλάδας θα γινόταν η Αθήνα.  Η απόφαση για τον ορισμό της μελλοντικής ελληνικής πρωτεύουσας, κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν. Προσωπικότητες της εποχής, πολιτικοί, αλλά και εξειδικευμένοι επιστήμονες (αρχιτέκτονες, πολεοδόμοι κ.α.) πήραν μέρος στη συζήτηση, προσπαθώντας να επηρεάσουν τις εξελίξεις και την τελική απόφαση. Οι πόλεις που προτάθηκαν ήταν, μεταξύ άλλων, η Κόρινθος, τα Μέγαρα, ο Πειραιάς, το Άργος, καθώς και το Ναύπλιο, η μέχρι τότε πρωτεύουσα της χώρας.

Κατάφερε όντως ο Αδόλφος Χίτλερ να ξεγελάσει τους διώκτες του και να διαφύγει στη Νότια Αμερική; Αυτό τουλάχιστον αναφέρεται ως πιθανότητα σε απόρρητα έγγραφα του FBI που αποχαρακτηρίστηκαν προ τριετίας, ενώ μια νέα σειρά του HISTORY channel με τον τίτλο “Hunting Hitler” δίνει τροφή σε νέο κύκλο συζητήσεων για την τύχη του «Φύρερ», ο οποίος σύμφωνα με την επίσημη ιστορική εκδοχή έβαλε τέλος στη ζωή του μέσα στο καταφύγιό του στο Βερολίνο στις 30 Απριλίου του 1945 Aναπαράσταση του εσωτερικού του μπούνκερ του Χίτλερ στο Βερολίνο (Φωτογραφία: ΑΡ)

ΕΧΕΤΕ ΑΝΑΡΩΤΗΘΕΙ ΠΟΤΕ ΠΟΙΟΝ ΑΠΕΙΚΟΝΙΖΕΙ Η ΑΓΑΛΜΑΤΙΝΗ ΚΕΦΑΛΗ ΠΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΕΣΕΙ ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΟΥ ΚΑΙ ΠΩΣ ΒΡΕΘΗΚΕ ΕΚΕΙ; Το άγαλμα αυτό δείχνει την κεφαλή του καθηγητή πανεπιστημίου Νίκου Σβορώνου. Μετά τη μεταπολίτευση πρύτανης του Πολυτεχνείου εκλέχθηκε ο Γ. Βουδούρης, μέλος του ΚΚΕ. Είχε φίλο τον γλύπτη Μέμο Μακρή, του οποίου υπήρχαν πολλά έργα του στην Ουγγαρία, όπου ζούσε ως πολιτικός πρόσφυγας. Ένα από τα έργα του ήταν το μπρούτζινο κεφάλι με τα χαρακτηριστικά του μεγάλου έλληνα ιστορικού Νίκου Σβορώνου, και αυτού μέλους του ΚΚΕ.

  Ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940-41 (στην Ελλάδα αναφέρεται και ως  Πόλεμος του '40  ή  Έπος του '40 ) ήταν η πολεμική σύγκρουση μεταξύ  Ελλάδας  και συνασπισμού  Ιταλίας και  Αλβανίας , η οποία διήρκεσε από τις  28 Οκτωβρίου   1940 μέχρι τις  31 Μαΐου   1941 , όταν και ολοκληρώθηκε η κατάληψη της χώρας. Επίσημη έναρξη του Πολέμου θεωρείται η « επίδοση του τελεσιγράφου », ενώ μετά τις  6 Απριλίου   1941 , με την  Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα , όπου η Ελλάδα κλήθηκε να αντιμετωπίσει τέσσερις εισβολείς, συνεχίστηκε ως Ελληνο-ϊταλο-γερμανικός πόλεμος, ή ορθότερα επί της ουσίας Ελληνο-Ιταλο-αλβανο-γερμανο-βουλγαρικός πόλεμος. Ο πόλεμος αυτός ήταν προϊόν της επεκτατικής πολιτικής του φασιστικού καθεστώτος  του  Μπενίτο Μουσολίνι  που είχε εγκαθιδρύσει στην  Ιταλία  και που άρχισε να εκδηλώνεται με την έναρξη του  Β' Π.Π.  και ειδικότερα μετά τη συνομολόγηση του Χαλύβδιν...

Ένα απίστευτο ντοκουμέντο φέρνει στο φως της δημοσιότητας το 2ο Δημοτικό Σχολείο Γρεβενών, με αφορμή τη συμπλήρωση εβδομήντα χρόνων από το ολοκαύτωμα των Γρεβενών από τους Γερμανούς. Ένα τρομερό ντοκουμέντο, που βλέπει για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας, είναι μία επιστολή (γράμμα) που παρουσίασε μαθήτρια της τάξης. Πρόκειται για επιστολή που έστειλε ο προπάππους της Βασίλης Κόντογλου στρατιώτης στο μέτωπο της Αλβανίας στις 12 Ιανουαρίου 1941.

Έφοδος ελληνικού πεζικού το 1940. Φωτογραφία Πολεμικό Μουσείο Αθήνας. Εκείνοι που δεν επέστρεψαν από το μέτωπο, ξεψύχησαν στο πεδίο της μάχης, έσβησαν από τα κρυοπαγήματα, θάφτηκαν κάτω από τα χιόνια, διαμελίστηκαν από το σφυροκόπημα της ιταλικής αεροπορίας, μένουν για 77 χρόνια θαμμένοι – άταφοι, μέσα στα χωράφια και τις χαράδρες της Αλβανίας. Οι δικοί τους συγγενείς, τα παιδιά τους, κάθε χρόνο ανήμερα της εθνικής επετείου πηγαίνουν στην Αλβανία, στα πεδία των μαχών, ανάβουν ένα κεράκι με την ευχή, την ελπίδα και την προσμονή, να βρουν, να ταυτοποιήσουν τον δικό τους άνθρωπο. «Όταν τα σύνορα με την Αλβανία άνοιξαν, αρχίσαμε τις έρευνες στα πεδία των μαχών. Ψάχναμε τη γη με τα χέρια. Βρίσκαμε λιωμένα άρβυλα, κουμπιά από χλαίνες, ξιφολόγχες, κράνη, υδροδοχεία, οστά…».

Ο Χότζα επιθεωρεί τμήμα οπλοφόρων.  ΕΛΑΣ ΓΕΝΙΚΟ ΣΤΡΑΤΗΓΕΙΟ ΚΛΙΜΑΚΙΟ ΗΠΕΙΡΟΥ – ΔΥΤ.ΣΤΕΡΕΑΣ Π ρ ο ς Τον σ.ΤΖΙΩΤΖΙΑ μέλος του Επιτελείου του Αλβανικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (Αντιπροσώπου Α.Λ.Α.Σ. στην Πανθεσσαλική Συνδιάσκεψη Ανταρτών, που συνήλθε στην ΚΑΣΤΑΝΙΑ). ΟΠΟΥ Αγαπητέ Σύντροφε Πρώτα σου στέλνω τους θερμότερους επαναστατικούς χαιρετισμούς και τα συγχαρητήριά μου διά την εξέλιξη και δράση του αδελφικού μας Λαϊκού Στρατού σας. Ύστερα πληροφορώ τα εξής: α/ Βρισκόμαστε σε πόλεμο σκληρό προς τον Ε.Δ.Ε.Σ. (του προδότη Ν.Ζέρβα), όπως προ καιρού οι συντροφοί μας Σέρβοι προς τον προδότη Μιχαήλοβιτς. Αυτοί μας επετέθηκαν πρώτοι και σε συνεργασία στενή με τους Γερμανούς και με την απόλυτη βοήθεια σε πληροφορίες, πολεμικό υλικό και χρήματα των Άγγλων.

Το καλοκαίρι του 1943 η Παραμυθιά και τα χωριά του κάμπου της περνούσαν άσχημες ώρες. Η περιοχή ζούσε την κορύφωση του δράματος που είχε αρχίσει την άνοιξη του 1941 με την επικράτηση του άξονα στην Ελλάδα. Η Θεσπρωτία, ζούσε μία τριπλή κατοχή, των Γερμανών, των Ιταλών και των μουσουλμάνων Τσάμηδων, οι οποίοι έσπευσαν από την αρχή να συνεργαστούν με τους κατακτητές. Όλη την περιοχή της Ηπείρου έλεγχε η γερμανική μεραρχία Εντελβάις η οποία ευθυνόταν για τις σφαγές αμάχων στη Μουσιωτίτσα, στους Λιγκιάδες και την εξόντωση της εβραϊκής κοινότητας των Ιωαννίνων. Στη Παραμυθιά είχαν βρει συμπαραστάτες τους αδελφούς Ντίνο, ηγέτες των Τσάμηδων, που συμμάχησαν με τους κατακτητές κόντρα στον ελληνικό πληθυσμό.

Τα τελευταία χρόνια, με την ανοχή της αλβανικής κυβέρνησης και χωρίς να αποκλείεται έξωθεν καθοδήγηση, πληθαίνουν οι προκλήσεις και οι διεκδικήσεις των αυτοαποκαλούμενων Τσάμηδων από την Ελλάδα. Το 2012 περίπου τέσσερις χιλιάδες «Τσάμηδες» έκαναν πορεία στα Ελληνοαλβανικά σύνορα, στο τελωνείο Μαυροματίου Σαγιάδας Θεσπρωτίας, από την αλβανική πλευρά, διεκδικώντας την επιστροφή του περιουσιών τους και το δικαίωμα να επισκέπτονται την Ελλάδα. Πρώτα είχαν σταματήσει στο «Μνημείο Γενοκτονίας», όπως το ονομάζουν, στην Τζάρα Αγίων Σαράντα. Βασικός ομιλητής ήταν ο πρόεδρος του Τσάμικου Κόμματος στην Αλβανία Σπετίμ Ιντρίζι.

Θ. Μαλκίδης  Η Τουρκική άρνηση και προπαγάνδα για τη  Γενοκτονία  Η 19η Μαΐου, η ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας, την οποία με καθυστέρηση επτά δεκαετιών μετά το μαζικό έγκλημα υιοθέτησε το 1994 το ελλαδικό κράτος, είναι η αφορμή για να ξαναδούμε την πολιτική προπαγάνδας και άρνησης που ακολουθεί η Τουρκία για το ζήτημα. Μετά από τη ψήφιση του σχετικού νόμου στην Ελλάδα, η Γενοκτονία αναγνωρίστηκε μετά από πρωτοβουλίες Ελλήνων της Ελλάδας και της Διασποράς από τα κοινοβούλια της  Κύπρου, της Σουηδίας, της Αρμενίας, τα ομοσπονδιακά κοινοβούλια της Νότιας Αυστραλίας και της Νέας Νότιας Ουαλίας στην Αυστραλία, πολιτείες των ΗΠΑ, πόλεις του Καναδά (Οτάβα, Τορόντο, Λασάλ, Οσάουα, Λαβάλ), ενώ αναφορές έχουν γίνει στον ΟΗΕ, σε εκθέσεις προόδου για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αλλού.

21η Απριλίου 1967: Τεθωρακισμένα έξω από τη Βουλή. Τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου δύο συνταγματάρχες (Γεώργιος Παπαδόπουλος, Νικόλαος Μακαρέζος) και ένας ταξίαρχος (Στυλιανός Παττακός) έκαναν ένα πραξικόπημα. Εχουν από τότε περάσει πενήντα χρόνια και τα ιστορικά ερωτήματα βρίσκουν τις απαντήσεις τους. Οι τρεις πραξικοπηματίες ήταν οι «τεχνικοί» στους οποίους είχε ανατεθεί η επεξεργασία σχεδίων πολιτικής εκτροπής για παν ενδεχόμενο. Παρόμοια σχέδια υπήρχαν στο Πεντάγωνο και στην ΚΥΠ κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Οι Παπαδόπουλος και Μακαρέζος ήταν οι επιτελικοί εγκέφαλοι του βαθέος κράτους. Ο Παττακός ήταν ο εκτελεστικός βραχίονας, καθώς ήλεγχε τα τανκς στο στρατόπεδο στο Γουδί.

Όσο μικρό δείχνει στο χάρτη, τόσο μεγάλη είναι διαχρονικά η αγκαλιά του.  Με τα φώτα της δημοσιότητας να μην φτάνουν πάντα στις εσχατιές του Αιγαίου, έχουν γραφτεί σελίδες ηρωικές και ανθρώπινες, σημαντικές και σχετικά άγνωστες μέχρι σήμερα.

Απρίλιος 4, 2017. 20:37 Ισλαμαμπάντ.  Πακιστανικό δικαστήριο διέταξε τις αρχές να καταμετρήσουν ξεχωριστά, κατά τη διάρκεια της απογραφής του πληθυσμού, την κοινότητα που θεωρείται ότι είναι απόγονοι των πολεμιστών και εισβολέων του ξακουστού Έλληνα, Μεγάλου Αλεξάνδρου, γράφει, σήμερα, το αλβανικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων ( ata . gov . al )

Καβάλα, Σέρρες και Δράμα μετά την κατάληψη τους από Γερμανούς και Βούλγαρους στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Φωτογραφίες του Imperial War Museum O χώρος της Μακεδονίας, στις αρχές του περασμένου αιώνα, υπήρξε ένα σκηνικό όπου τα σύνορα άλλαζαν συνεχώς. Τον ένοπλο Μακεδονικό Αγώνα που ξεκίνησε το 1904 ακολούθησε η Νεοτουρκική Επανάσταση του 1908 και οι Βαλανικοί Πόλεμοι του 1912-13. Το σκηνικό έγινε ακόμη πιο πολύπλοκο με το ξέσπασμα του Α' ΠΠ, τον Αύγουστο του 1914. Ένα χρόνο αργότερα, τον Οκτώβριο του 1915 η Βουλγαρία προσχωρούσε επίσημα στο πλευρό των Γερμανών και του συμμάχων τους και τον Μάιο του 1916 τα βουλγαρικά στρατεύματα περνούσαν από το οχυρό του Ρούπελ κατευθυνόμενα νότια καθώς η Αθήνα είχε ανάψει το πράσινο φως για την έλευση στις δυνάμεις του Άξονα. Η Μακεδονία ήταν διχασμένη,  στην Κεντρική Μακεδονία και την Θεσσαλονίκη όπου είχαν στρατοπεδεύσει οι συμμαχικές δυνάμεις  και στην Ανατολική που αστραπιαία κατελήφθη από τους Βουλγάρους.