Το ελληνικό νησί με το σκοτεινό παρελθόν που έχει μετατραπεί σε καταφύγιο σπάνιων ζώων

Για δεκαετίες ήταν τόπος εξορίας, σήμερα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα καταφύγια της μεσογειακής φώκιας και μία από τις πιο προστατευόμενες θαλάσσιες περιοχές της Ελλάδας

Για σχεδόν μισό αιώνα, η Γυάρος παρέμεινε απρόσιτη για τον έξω κόσμο. Το νησί των Κυκλάδων, γνωστό για το σκοτεινό παρελθόν του ως τόπος εξορίας και φυλακή πολιτικών κρατουμένων, αλλά και αργότερα ως πεδίο βολής του Πολεμικού Ναυτικού, δεν γνώρισε ποτέ τουριστική ανάπτυξη ούτε απέκτησε μόνιμους κατοίκους.

Κι όμως, αυτή ακριβώς η μακροχρόνια ανθρώπινη απουσία φαίνεται πως δημιούργησε τις ιδανικές συνθήκες για την επιβίωση ενός από τα πιο απειλούμενα θαλάσσια θηλαστικά στον κόσμο, της μεσογειακής φώκιας Monachus monachus.

Η ιστορία της μεταμόρφωσης της Γυάρου άρχισε να γίνεται γνωστή το 2004, σύμφωνα με το BBC, όταν μία απρόσμενη φωτογραφία τράβηξε την προσοχή των επιστημόνων. Ένας ερασιτέχνης ψαροκυνηγός απαθανάτισε μια μητέρα μεσογειακή φώκια μαζί με το μικρό της να ξεκουράζονται σε ανοιχτή παραλία, στο φως της ημέρας.

Η εικόνα θεωρήθηκε εξαιρετικά ασυνήθιστη. Εκείνη την εποχή οι μεσογειακές φώκιες, που είχαν χαρακτηριστεί κρισίμως απειλούμενο είδος, απέφευγαν σχεδόν πάντα τις ανοιχτές ακτές και γεννούσαν τα μικρά τους σε απομονωμένες θαλάσσιες σπηλιές, μακριά από τον άνθρωπο.

Όπως ανέφερε ο βιολόγος Πάνος Δενδρινός από την Ελληνική Εταιρεία Μελέτης και Προστασίας της Μεσογειακής Φώκιας, ο ίδιος δεν είχε δει ποτέ κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα, χαρακτηρίζοντας τη φωτογραφία σαν εικόνα από μια άλλη εποχή.

Η ανακάλυψη αυτή οδήγησε στις πρώτες επιστημονικές αποστολές στη Γυάρο, οι οποίες αποκάλυψαν μια αποικία περίπου 70 ενήλικων φωκών, πιθανότατα τη μεγαλύτερη που υπήρχε τότε στη Μεσόγειο.

Αυτό που εντυπωσίασε περισσότερο τους ειδικούς δεν ήταν μόνο ο αριθμός των ζώων, αλλά και η συμπεριφορά τους. Οι φώκιες αναπαύονταν και φρόντιζαν τα μικρά τους σε ανοιχτές παραλίες, χωρίς να εμφανίζουν τον έντονο φόβο απέναντι στον άνθρωπο που είχε παρατηρηθεί σε άλλες περιοχές.

Ο βιολόγος του WWF Ελλάς Σπύρος Κοτομάτας εξήγησε ότι αυτή ήταν η φυσική συμπεριφορά του είδους πριν η ανθρώπινη δραστηριότητα το αναγκάσει να απομονωθεί σε δυσπρόσιτες σπηλιές. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, οι φώκιες σε άλλες περιοχές ήταν συνεχώς σε επιφυλακή, ενώ στη Γυάρο έδειχναν χαλαρές και ασφαλείς.

 Aνααδημοσίευση   απο  https://www.protothema.gr