ΔΙΟΛΚΟΣ

  ο συγκεκριμένο σάκχαρο δεν είναι απαραίτητο για τη ζωή, αλλά μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε μια μορφή που θεωρείται ότι έπαιξε κρίσιμο ρόλο στην έναρξη της ζωής στη Γη. Φαίνεται ότι το σύμπαν έχει αδυναμία στη... ζάχαρη . Αστρονόμοι εντόπισαν έναν νέο τύπο σακχάρου να αιωρείται στο βαθύ διάστημα, ο οποίος μπορεί να κρύβει στοιχεία για το πώς εμφανίστηκε για πρώτη φορά η ζωή στη Γη. Ο τύπο σακχάρου που εντοπίστηκε υπάρχει επίσης στα σμέουρα και στα προϊόντα τεχνητού μαυρίσματος. Το σάκχαρο, που ονομάζεται ερυθρουλόζη, βρίσκεται σε αυτό που είναι γνωστό ως διαστρικό μέσο – λεπτά νέφη αερίου και σκόνης διάσπαρτα μεταξύ των άστρων. Η ζάχαρη δεν χρησιμεύει μόνο για να γλυκάνει το τσάι και να καλύπτει τα ντόνατς. Διαφορετικές μορφές σακχάρων τροφοδοτούν τα κύτταρά μας και αποτελούν συστατικά του DNA. Γι’ αυτό, οι επιστήμονες προσπαθούν να κατανοήσουν πώς σχηματίζονται, καθώς αποτελούν βασικό συστατικό της ζωής όπως την γνωρίζουμε. Χρησιμοποιώντας δύο ραδιοτηλεσκόπια στην Ισπανία, οι ...

Στο μακρινό Σύμπαν έχει εντοπιστεί μια γιγαντιαία «υδάτινη δεξαμενή», η οποία εκτιμάται ότι περιέχει ποσότητα νερού περίπου 140 τρισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από το νερό όλων των ωκεανών της Γης μαζί. Ένα εντυπωσιακό όσο και αληθινό εύρημα επιβεβαίωσε η NASA: στο μακρινό Σύμπαν έχει εντοπιστεί μια γιγαντιαία «υδάτινη δεξαμενή», η οποία εκτιμάται ότι περιέχει ποσότητα νερού περίπου 140 τρισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από το νερό όλων των ωκεανών της Γης μαζί. Και βρίσκεται σε ένα από τα πιο ακραία περιβάλλοντα που γνωρίζουμε. Οι υδρατμοί περιβάλλουν το κβάζαρ APM 08279+5255, το οποίο παρατηρούμε όπως ήταν πριν από περίπου 12 δισεκατομμύρια χρόνια, όταν το Σύμπαν είχε ηλικία μόλις περίπου 1,6 δισ. ετών. Η ανακάλυψη δεν είναι πρόσφατη. Ανακοινώθηκε από το Jet Propulsion Laboratory της NASA το 2011, έπειτα από παρατηρήσεις δύο ανεξάρτητων ομάδων αστρονόμων. Ωστόσο, το μέγεθός της –και κυρίως όσα αποκάλυψε για την παρουσία νερού στο νεαρό Σύμπαν– παραμένει εντυπωσιακό μέχρι σήμερα ...

  Αυτές τις μέρες συμπληρώθηκαν 52 χρόνια από τον Αύγουστο του 1974, όταν το 70 Τάγμα Μηχανικού (ΤΜΧ) πέρασε διά πυρός και σιδήρου από την περιοχή Λαπήθου-Καραβά με μεγάλες απώλειες, για τις οποίες ευθύνονται και οι χουντικοί αξιωματικοί οι οποίοι ουσιαστικά άφησαν τους στρατιώτες του τάγματος εκτεθειμένους έναντι πολλαπλάσιας τουρκικής στρατιωτικής δύναμης. Όλα συνέβησαν μεταξύ 5-6 Αυγούστου όταν το τάγμα, το οποίο έχασε 31 άνδρες, ανέλαβε να ναρκοθετήσει την περιοχή Λαπήθου-Καραβά. Ωστόσο, η τραγωδία, όχι μόνο για το 70ο Τάγμα Μηχανικού αλλά και για άλλες μονάδες και στρατιώτες οι οποίοι έδρασαν στην Κερύνεια, είχε ήδη αρχίσει από τις 19 Ιουλίου, δηλαδή μία ημέρα πριν την έναρξη της τουρκικής εισβολής. Την προηγούμενη της εισβολής, ο τότε υπολοχαγός Μηχανικού, Παναγιώτης Παναγόπουλος, ανέλαβε την αποστολή της ναρκοθέτησης της περιοχής της απόβασης. Στο «πρόχειρο πολεμικό ημερολόγιο» που αναρτήθηκε και στο διαδίκτυο, ο υπολοχαγός αναφέρει, πως επικεφαλής του αποσπάσματος του Λόχου...

  του Εμμανουήλ Μανούτσογλου* Οι διάσπαρτες χρονικά απόψεις, που συνέδεσαν την καταστροφή που προκάλεσε η πρόσκρουση του αστεροειδούς στο Chicxulub, στη χερσόνησο Γιουκατάν του Μεξικού, με την μαζική εξαφάνιση των δεινοσαύρων, οδηγώντας νομοτελειακά σε μια ευθεία πορεία στην εμφάνιση του ανθρώπου, αποτελεί μια από τις πιο γοητευτικές, αλλά ταυτόχρονα βαθιά λανθασμένες εξελικτικές προσεγγίσεις. Το αφήγημα αυτό αντιμετωπίζει την εξέλιξη ως μια προκαθορισμένη σκάλα προόδου, όπου η μία βαθμίδα πρέπει να καταστραφεί για να δώσει τη θέση της στην επόμενη, με τελικό προορισμό τον Homo sapiens. Η σύγχρονη παλαιοντολογική έρευνα ωστόσο αποδομεί πλήρως αυτή την προσέγγιση, αποδεικνύοντας ότι η ιστορία της ανθρώπινης ζωής στη Γη είναι το προϊόν μιας χαοτικής αλληλουχίας τυχαίων γεγονότων και όχι ενός προδιαγεγραμμένου σχεδίου [1]. Το πρώτο «ρήγμα» σε αυτόν τον μύθο εντοπίζεται στην ίδια την ιδέα της ολοκληρωτικής εξαφάνισης των δεινοσαύρων. Όπως επιβεβαιώνουν οι σύγχρονες φυλογενετικές και γο...

  Παλαιοντολόγοι μελετώντας απολιθώματα ενός ζώου ηλικίας 236 εκατομμυρίων ετών που ζούσε στην Αργεντινή υποστηρίζουν ότι εντόπισαν τα αρχαιότερα μέχρι σήμερα στοιχεία ζωοτοκίας (γέννησης ζωντανών απογόνων) στην εξελικτική γραμμή που οδηγεί στα θηλαστικά μεταθέτοντας την εμφάνιση αυτής της αναπαραγωγικής στρατηγικής έως και 90-95 εκατομμύρια χρόνια νωρίτερα από πιστεύαμε. «Η ζωοτοκία αποτελεί σημαντική εξελικτική καινοτομία στην ιστορία των θηλαστικών και θεωρείται ότι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξελικτική τους επιτυχία. Αυτός ο τρόπος αναπαραγωγής έρχεται σε αντίθεση με την ωοτοκία, την αρχέγονη εξελικτικά κατάσταση στα σπονδυλωτά. Ωστόσο, η ζωοτοκία έχει εξελιχθεί ανεξάρτητα περισσότερες από 150 φορές στα σπονδυλωτά. Τα σύγχρονα ζώα διαθέτουν ένα σύνθετο σύνολο αλληλοπροσαρμοσμένων χαρακτηριστικών — όπως ο σχηματισμός πλακούντα, η γαλουχία και η ενδοκρινική ρύθμισή της — που υποδηλώνουν ότι η ζωοτοκία αποτελεί συναπομορφία της συγκεκριμένης εξελικτικής ομάδας» αναφέρει η ερευν...