Translate

Τρίτη, 31 Αυγούστου 2010

it's the economy, stupid...




...«Η οικονομία, κουτέ». Εγινε σύνθημα της προεκλογικής εκστρατείας του Μπιλ Κλίντον και απεδείχθη η φράση-κλειδί που έγραψε ιστορία και τον οδήγησε στον Λευκό Οίκο.Γραμμένη σε ένα χαρτί κολλημένο στον τοίχο του αρχηγείου της εκστρατείας του, προοριζόταν για να υπενθυμίζει στον ίδιο και το επιτελείο του την οικονομική προτεραιότητα. Αρχικά, η φράση ήταν μια λακωνική διατύπωση της προεκλογικής τακτικής του Μπιλ Κλίντον, το 1992.

Σήμερα, έχει περάσει πλέον ως στερεότυπο στη γλώσσα της πολιτικής διεθνώς. Και κάποιος πρέπει να τη θυμίσει στον Γιώργο Παπανδρέου, καθώς ο πρωθυπουργός εξακολουθεί να παριστάνει ότι δεν καταλαβαίνει την κρισιμότητα της κατάστασης στην οικονομία. Την 23η Απριλίου 2010 εισήλθε η χώρα στη μετά Χρεοκοπία εποχή της, αλλά η κυβέρνηση Παπανδρέου προσποιείτο ότι δεν το είχε αντιληφθεί και στις 5 και 6 Μαΐου ψηφίστηκε ο νόμος που μετέφερε το Μνημόνιο στην ελληνική έννομη τάξη.(...)

Eίναι εξόχως επικίνδυνο, τόσο για την οικονομία όσο και για τη δημοκρατία το να ξεφτιλίζουμε την αδυναμία των πολιτικών επιλογών και τον ολισθηρό δρόμο της κυβέρνησης του Μνημονίου. Οσο, όμως... και αν η πολιτική θέση/άποψη ομοιάζει σχεδόν πάντα με διαμετρικές ταλαντώσεις, ωστόσο όταν ο πολιτικός λόγος «εξαπατά» δεν είναι δυνατόν να παραγνωρισθεί.

Οι εξουσίες και οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί της κυβέρνησης Παπανδρέου επιστράτευσαν το –πολύ γνωστό μας– επιχείρημα ότι η κοινωνία ζούσε πάνω από τις δυνατότητές της. Το επιχείρημα δεν είναι αβάσιμο, αλλά, όπως πάντα, τα μεγάλα ψέματα χρησιμοποιούν σαν όχημα μισές αλήθειες. Στην πραγματικότητα, το ζήτημα ήταν και θα είναι ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό.

Η μεταλλαγή της χρηματοπιστωτικής κρίσης σε κρίση δημοσίου χρέους έγινε το όχημα για να επιβληθεί μία αντιστροφή στην κατανομή των βαρών. Σήμερα, καλούνται να πληρώσουν τη μερίδα του λέοντος οι έντιμοι αστοί και τα μικρομεσαία στρώματα, που ευθύνονται λιγότερο για την κρίση. Αντιθέτως, αυτοί που έχουν τη μερίδα του λέοντος των ευθυνών καλούνται να πληρώσουν αναλογικά πολύ λιγότερα.

Μέσα σε λίγους μήνες ξορκίσαμε πολλά «Αδιαπραγμάτευτα» με κατηγορηματικές διαψεύσεις:

Ο δέκατος τέταρτος μισθός δεν κινδύνευε.

Η επέμβαση του ΔΝΤ δεν ήταν στο τραπέζι.

Δεν θα ζητούσαμε ποτέ την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης.

Το περίστροφο θα τρόμαζε τους κερδοσκόπους!

Ολα τα ταμπού στα οποία προσπάθησε να οχυρωθεί η κυβέρνηση αποδείχθηκαν συνθήματα κενά -και πρωτίστως ύπουλα- εύκολη λεία για τις αγορές. Γιατί οι αγορές έχουν κάτι κοινό με το έγκλημα: προηγούνται πάντα των διαλυμένων θεσμών.

Η ελληνική οικονομία, για πρώτη φορά στην ιστορία της, θα νιώσει σε όλο της το μεγαλείο τις επιπτώσεις καθώς «τελείωσαν τα ψέματα». Ποια είναι τα ψέματα: Η ταχεία ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας τα τελευταία τριάντα χρόνια στηρίχθηκε κυρίως σε δύο πηγές χρηματοδότησης: στις επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης και στα δανεικά.

Τα δανεικά, όπως όλοι είναι σε θέση να αντιληφθούν, έχουν στερέψει διότι η χρηματοδότησή μας από τις διεθνείς αγορές σταμάτησε. Με λιγότερες επιδοτήσεις και λιγότερα δανεικά το χρήμα που εισέρχεται από το εξωτερικό στη χώρα έχει εξαφανιστεί. Επίσης, μειώθηκαν οι δημόσιες δαπάνες. Αυτό σημαίνει περιορισμός του εισοδήματος όλων μας.

Γιατί όλων μας; Διότι οι δαπάνες του Δημοσίου είναι εισόδημα το οποίο κυκλοφορεί στην αγορά, αλλάζει χέρια και μοιράζεται τελικά σε όλους. Ξεκινώντας από τις αμοιβές των δημοσίων υπαλλήλων και συνεχίζοντας με τις δημόσιες επενδύσεις, φεύγει από την αγορά ένα σεβαστό χρηματικό ποσόν, συνεπώς το χρήμα που κυκλοφορεί μειώνεται ακόμη περισσότερο, άρα και το εισόδημα στον ιδιωτικό τομέα μειώνεται και αυτό αναλόγως. Επιπλέον, οι αυξήσεις των φόρων, άμεσων και έμμεσων, επιφέρουν και αυτές με τη σειρά τους μείωση των χρημάτων που μπορούμε να ξοδέψουμε για κατανάλωση.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Οτι το βιοτικό μας επίπεδο ήδη έχει αρχίσει να μειώνεται επικίνδυνα ελλείψει χρήματος.

Η επόμενη πράξη του δράματος: Η Ελλάδα, αργά ή γρήγορα, θα ζητήσει αναδιάρθρωση του χρέους της (όπως κομψά αποκαλείται η ομολογία ενός κράτους ότι αδυνατεί να αποπληρώσει τους πιστωτές του).

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ


Εκτύπωση PDF

dollars-burningΣε παλαιότερο άρθρο με τίτλο το ‘κρυφό διαπραγματευτικό χαρτί της Ελλάδας’ είχα παραθέσει στοιχεία από τις εκθέσεις δύο μεγάλων πανεπιστημίων και μίας δικηγορικής εταιρίας των ΗΠΑ τις οποίες επιμελήθηκαν καθηγητές του Harvard, που έδειχναν πως η Ελλάδα έχει ένα μοναδικό νομικό πλεονέκτημα που μπορεί να τη βοηθήσει να δώσει ένα ικανοποιητικό τέλος στην κρίση σε μικρό χρονικό διάστημα αρκεί να πάρει την απόφαση να το χρησιμοποιήσει, κάτι που είναι απορίας άξιο γιατί δεν έχει συμβεί μέχρι στιγμής.

Δυνατότητα για γρήγορη λύση της ελληνικής κρίσης δια της νομικής οδού

Σύμφωνα με τις συγκεκριμένες εκθέσεις το δίκαιο το οποίο διέπει τις δανειακές συμβάσεις ενός κράτους είναι εξαιρετικά σημαντικό και είναι πάντα προς συμφέρον του δανειζόμενου κράτους να πετύχει οι δανειακές συμβάσεις του να διέπονται από το τοπικό του δίκαιο και όχι, για παράδειγμα, από το αγγλικό, το οποίο προστατεύει ιδιαίτερα το δανειοδότη και όχι το δανειζόμενο κράτος. Αυτό γιατί σε περίπτωση οποιουδήποτε κωλύματος στην αποπληρωμή χρέους που διέπεται από το τοπικό δίκαιο, το κράτος μπορεί να επηρεάσει την έκβαση των διαπραγματεύσεων για το νέο τρόπο καταβολής των δόσεων, τροποποιώντας τον κρατικό νόμο που διέπει τις δανειακές συμβάσεις, κάτι που έχει συμβεί τόσο από την Ισλανδία όσο και από τη Ρωσία όταν αντιμετώπισαν κρίσεις χρέους.

Στην περίπτωση της Ελλάδας το πλεονέκτημα είναι μοναδικό και μεγαλύτερο από αυτό άλλων κρατών, καθώς το 90% των δανειακών συμβάσεων (δηλαδή το 90% του ελληνικού χρέους) διέπονται από το ελληνικό δίκαιο και σύμφωνα με τις συγκεκριμένες εκθέσεις ‘σε καμία άλλη περίπτωση στη μοντέρνα οικονομική ιστορία δεν υπήρξε χώρα που να μπορούσε να επηρεάσει αποφασιστικά μία ενδεχόμενη αναδιάρθρωση του χρέους της με το να τροποποιήσει μερικά νομικά χαρακτηριστικά που διέπουν τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαλείων με τα οποία αυτό έχει εκδοθεί.’

Με απλά λόγια, η Ελλάδα θα μπορούσε τόσο πριν από το ξέσπασμα της ‘ελληνικής κρίσης’ όσο και οποιαδήποτε στιγμή στην πορεία της, να προχωρήσει σε αλλαγή του νόμου που διέπει τις προβληματικές δανειακές συμβάσεις της και να πετύχει μία de facto αναδιάρθρωση του χρέους της, η οποία θα έβαζε τέλος στην κρίση και θα της επέτρεπε να βάλει, με ηρεμία, τάξη στα δημοσιονομικά της, χωρίς να απειλήσει την ανάπτυξη και τελικά να προκαλέσει τη βλάβη που προκαλείται τώρα στον οικονομικό και κοινωνικό ιστό της χώρας. Εναλλακτικά, η Ελλάδα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτήν της τη δυνατότητα, για αλλαγή του δικαίου των δανειακών συμβάσεων, ως διαπραγματευτικό χαρτί για να πείσει τους δανειστές της να δεχτούν την ανταλλαγή παλιών ομολόγων με νέα, βάζοντας και πάλι τέλος στην κρίση με τρόπο συμφέρον για την ίδια, χωρίς να βλάψει ιδιαίτερα τα συμφέροντα των δανειστών της, οι οποίοι, απλά, θα λάμβαναν τα χρήματα τους με κάποια καθυστέρηση.

Πρόσφατη χρήση της νομικής οδού στη ρύθμιση χρεών ιδιωτών & επιχειρήσεων

Η προτεινόμενη αυτή προσέγγιση μίας ουσιαστικής και μόνιμης λύσης στην ελληνική κρίση χρέους δια μέσου της νομικής οδού δεν είναι άγνωστη στους οικονομικούς ιθύνοντες της Ελλάδας. Η ίδια, ακριβώς, λογική χρησιμοποιήθηκε τόσο στο νομοσχέδιο με τις ρυθμίσεις για τα χρέη επιχειρήσεων στις τράπεζες όσο και σε αυτό για τις ρυθμίσεις των υπερχρεωμένων καταναλωτών. Και στις δύο περιπτώσεις η Ελλάδα χρειάστηκε να τροποποιήσει παλιούς νόμους σχετικά με τις δανειακές συμβάσεις τραπεζών και επιχειρήσεων - και τραπεζών και ιδιωτών - και να κάνει προσθήκες καταρτίζοντας νέα νομοσχέδια τα οποία, τελικά, έγιναν νέος νόμος του κράτους με ψηφοφορία στη Βουλή. Έτσι, ενώ πριν από λίγους μήνες η Ελλάδα δεν είχε Πτωχευτικό Δίκαιο για ιδιώτες και η ιδιωτική κρίση χρέους μπορούσε να λυθεί μόνο με τους παλιούς τρόπους που εξυπηρετούσαν αποκλειστικά τα συμφέροντα των τραπεζών, σήμερα, μετά την ψήφιση των νέων νόμων οι ιδιώτες καταναλωτές και οι επιχειρήσεις βρίσκονται σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από πριν. Μάλιστα, όλα αυτά έλαβαν χώρα παρά τις αντιρρήσεις των τραπεζών και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

‘Περίεργη’ άρνηση της Ελλάδας να βάλει τέλος στην κρίση δια της νομικής οδού

Ενώ η λογική της λύσης της κρίσης χρέους ιδιωτών και επιχειρήσεων δια μέσου της αλλαγής των παλαιότερων νόμων και της ψήφισης νέων υπήρξε ακόμη και προεκλογική υπόσχεση στις τελευταίες ελληνικές εκλογές και ενώ η Βουλή προχώρησε γρήγορα στην ψήφιση των σχετικών νέων νομοσχεδίων, η Ελλάδα, περιέργως, δεν ακολούθησε την ίδια λογική στην προσέγγιση της λύσης της ελληνικής κρίσης.

Αυτό, παρά το γεγονός πως εκθέσεις μεγάλων πανεπιστημίων αλλά και αναλύσεις οικονομολόγων με διεθνή φήμη υποστηρίζουν πως το γεγονός πως οι ελληνικές δανειακές συμβάσεις διέπονται σε τόσο μεγάλο ποσοστό από το ελληνικό δίκαιο είναι ένα μοναδικό πλεονέκτημα το οποίο πρέπει να χρησιμοποιηθεί το συντομότερο δυνατό ώστε να λήξει η ελληνική κρίση με το λιγότερο επώδυνο τρόπο.

Δεν έχει δοθεί ποτέ μία εξήγηση για τους λόγους που η Ελλάδα ακολουθεί τη λογική της αλλαγής νομοθεσίας για τη ρύθμιση του χρέους επιχειρήσεων και καταναλωτών που αφορά σε συγκεκριμένες κοινωνικές και οικονομικές ομάδες αλλά δεν πράττει το ίδιο για το κρατικό χρέος, το οποίο αφορά ολόκληρο τον ελληνικό λαό.

‘Περίεργη’ συμφωνία για αλλαγή του δικαίου που διέπει το ελληνικό χρέος

Ακόμη πιο ‘περίεργη’ φαίνεται η απόφαση της Ελλάδας να προχωρήσει σε συμφωνίες αλλαγής του δικαίου που διέπει το κρατικό χρέος από το ελληνικό,που είναι άκρως συμφέρον για τη χώρα, στο αγγλικό, το οποίο είναι το πιο ευνοϊκό για τους δανειοδότες και το λιγότερο συμφέρον για την Ελλάδα. Τόσο στη ‘Σύμβαση δανειακής διευκόλυνσης με χώρες της ΕΕ’ (πακέτο στήριξης 80 δις ευρώ) όσο και στο ‘Διακανονισμό Χρηματοδότησης Άμεσης Ετοιμότητας του Δ.Ν.Τ’ (δάνειο του ΔΝΤ) ορίζεται ρητά πως το δίκαιο που τις διέπει είναι το αγγλικό. Με αυτόν τον τρόπο, η Ελλάδα χρηματοδοτεί την αποπληρωμή παλαιών και διεπόμενων από το ελληνικό δίκαιο δανείων με νέα δάνεια τα οποία διέπονται από το αγγλικό δίκαιο.

‘Περίεργη’ επιβάρυνση του συνόλου του ελληνικού χρέους με εμπράγματες ασφάλειες (ενέχυρα)

Οι ‘περίεργες’ αποφάσεις της Ελλάδας δεν τελειώνουν εδώ καθώς ενώ το παλιό χρέος δεν είναι επιβαρυμένο με εμπράγματες ασφάλειες, το νέο χρέος που προκύπτει από τις συμφωνίες με την ΕΕ και το ΔΝΤ είναι επιβαρυμένο με εμπράγματες ασφάλειες επί της ελληνικής δημόσιας περιουσίας. Επιπλέον, το χρέος που ‘περισσεύει’ και απομένει στα χαρτοφυλάκια των τραπεζών, ανταλλάσσεται με ρευστό από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα η οποία θα έχει αυτή, στη συνέχεια, το δικαίωμα να στραφεί εναντίον της Ελλάδας σε περίπτωση αδυναμίας έγκαιρης αποπληρωμής του, ενώ προκειμένου να λειτουργήσει ο συγκεκριμένος μηχανισμός στήριξης τα ομόλογα μετατρέπονται σε ‘καλυμμένα’, δηλαδή επιβαρύνονται και πάλι με εμπράγματες ασφάλειες. Το αποτέλεσμα θα είναι στα επόμενα 2 χρόνια το σύνολο, σχεδόν, του ελληνικού χρέους να έχει επιβαρυνθεί με εμπράγματες ασφάλειες επί του ελληνικού δημοσίου, ενώ μέχρι πρότινος ήταν απολύτως απαλλαγμένο από αυτές.

‘Σχέδιο διάσωσης των τραπεζών’ το πακέτο στήριξης σύμφωνα με διεθνείς εκθέσεις

Με βάση διεθνή έκθεση από το Κέντρο Πολιτικών και Οικονομικών Ερευνών της Ουάσιγκτον, την οποία παρουσίασα σε παλαιότερο άρθρο, η συμφωνία για το πακέτο στήριξης έχει πραγματοποιηθεί για να οδηγήσει σε ‘αλλαγή ιδιοκτησίας του ελληνικού χρέους’, μεταφέροντας το από τις τράπεζες στα κράτη της ΕΕ και την ΕΚΤ. Έτσι, οι μεν τράπεζες απαλλάσσονται από ένα δυσβάσταχτο ελληνικό χρέος το οποίο διέπονταν από το ελληνικό δίκαιο και ήταν απαλλαγμένο από εμπράγματες ασφάλειες και η Ελλάδα επιβαρύνεται με ένα νέο χρέος το οποίο, πλέον, θα το χρωστά απευθείας σε κράτη και στην ΕΚΤ και που θα διέπεται από το αγγλικό δίκαιο και θα καλύπτεται με εμπράγματες ασφάλειες. Σύμφωνα με την ίδια έκθεση η Ελλάδα με τον δρόμο που πήρε και θα βλάψει ανεπανόρθωτα την οικονομία της για πολλά χρόνια αλλά και δε θα αποφύγει, τελικά, κάποιας μορφής αναδιάρθρωση του χρέους της.

‘Η οικονομία δε θα βελτιωθεί ούτε μέχρι το 2020’

Σύμφωνα με την έκθεση του Κέντρου Πολιτικών και Οικονομικών Ερευνών της Ουάσιγκτον, αν η Ελλάδα συνεχίσει να βαδίζει στο δρόμο που επέλεξε μέχρι στιγμής, τότε το 2020 η οικονομία της θα βρίσκεται σε πολύ χειρότερη κατάσταση από αυτήν στην οποία βρισκόταν το 2008 ενώ σύμφωνα με έκθεση της Βρετανικής Αμυντικής Ακαδημίας η τρέχουσα προσπάθεια θα αποτύχει να σταθεροποιήσει την οικονομία. Επιπλέον, ακόμη και με βάση τις εκτιμήσεις του ΔΝΤ, η ελληνική οικονομία δεν πρόκειται να βελτιωθεί πριν το 2015.

Γιατί οι τελευταίες πολιτικές προβλέψεις να είναι σωστές όταν οι προηγούμενες ήταν λάθος;

Σύμφωνα με τις πολιτικές προβλέψεις το κόστος δανεισμού της Ελλάδας θα μειώνονταν δραματικά επιτρέποντας στη χώρα να επιστρέψει στις αγορές κεφαλαίων με την ανακοίνωση της συμφωνίας για το πακέτο στήριξης. Η πρόβλεψη αυτή αποδείχτηκε λανθασμένη.

Σύμφωνα με επόμενες πολιτικές εκτιμήσεις το κόστος δανεισμού θα μειώνονταν αμέσως μόλις υπογραφόταν το τελικό κείμενο της συμφωνίας, το οποίο, υποτίθετο, ότι θα κατεύναζε τις αγορές. Η εκτίμηση αυτή αποδείχτηκε, επίσης, λανθασμένη.

Σύμφωνα με νεότερες εκτιμήσεις το κόστος δανεισμού, επιτέλους, θα μειώνονταν όταν η Ελλάδα θα λάμβανε τα πρώτα σκληρά μέτρα δείχνοντας στις αγορές τη διάθεση της για ριζικές αλλαγές. Και αυτές οι εκτιμήσεις αποδείχτηκαν λανθασμένες.

Σύμφωνα με ακόμη πιο πρόσφατες προβλέψεις το κόστος δανεισμού θα έπαυε να είναι απαγορευτικό όταν η Ελλάδα θα λάμβανε την πρώτη δόση του δανείου. Το ίδιο εκτιμήθηκε και για τη δεύτερη δόση αλλά και στις δύο περιπτώσεις οι προβλέψεις διαψεύστηκαν.

Σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις το κόστος δανεισμού θα μειωθεί από το 2011. Ωστόσο, λίγους μήνες πριν το 2010 ολοκληρωθεί, τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων έχουν απογειωθεί σε επίπεδα υψηλότερα από αυτά του Απριλίου, με το κόστος δανεισμού της Ελλάδας να είναι το δεύτερο μεγαλύτερο στον κόσμο μεταξύ των πιο αναπτυγμένων χωρών, το κόστος ασφάλισης ελληνικού χρέους από την περίπτωση πτώχευσης να είναι το δεύτερο υψηλότερο μεταξύ όλων των κρατών του κόσμου και με το ρίσκο πτώχευσης της Ελλάδας να υπολογίζεται στο 53%, πίσω μόνο από αυτό της Βενεζουέλας.

Έλλειμμα και κρίση

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι δε μπορεί να αναχρηματοδοτήσει το χρέος της γιατί η ελληνική κρίση έχει απογειώσει τα επιτόκια κρατικού δανεισμού στα ύψη. Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι ότι δεν έχει χρήματα, όπως έχει ειπωθεί αλλά ότι δε μπορεί να δανειστεί όπως δανείζονται όλα τα υπόλοιπα κράτη του κόσμου. Με το έλλειμμα να βρίσκεται στο 13% η Ελλάδα υπολείπεται 13% επί των εσόδων της για να καλύψει όλες τις ετήσιες ανάγκες της. Αν πετύχει ένα νέο διακανονισμό με τους δανειστές της χρησιμοποιώντας τα νομικά της πλεονεκτήματα, το έλλειμμα της, αυτόματα, θα μειωθεί κάτω από το 3%. Η Ελλάδα δεν είναι μία χώρα χωρίς εθνικό προϊόν και χωρίς έσοδα αλλά μία χώρα που αναγκάζεται να δανειστεί με υπέρογκα επιτόκια και πρέπει να κάνει κάτι ώστε αυτά να μειωθούν άμεσα. Ο δρόμος που έχει πάρει όχι μόνο δεν έχει οδηγήσει προς αυτήν την κατεύθυνση αλλά και έχει, ήδη, αφαιρέσει τμήμα των νομικών της πλεονεκτημάτων ενώ έχει, ήδη, προκαλέσει μεγάλη οικονομική και κοινωνική ζημία.

Φορολογία – διαφθορά & περικοπές μισθών / συντάξεων

Σύμφωνα με αμερικανικές εκθέσεις το ‘φακελάκι’ και το ‘ρουσφέτι’ κοστίζουν στην Ελλάδα ετησίως 20 δις ευρώ. Αυτό σημαίνει πως η πρώτη μέριμνα της χώρας θα έπρεπε να ήταν να εξαλείψει αυτά τα φαινόμενα και έτσι να προστατεύσει απώλειες που αγγίζουν το 8-10% του ΑΕΠ. Αντί γι’ αυτό, η Ελλάδα περικόπτει συντάξεις και μειώνει μισθούς, αυξάνει τους φόρους και τρομοκρατεί τους πολίτες δημιουργώντας ένα κράτος καταρρακωμένων ψυχολογικά και εξαντλημένων οικονομικά Ελλήνων, οι οποίοι έχουν κάθε λόγο να περιμένουν χειρότερες ημέρες αφού η πιθανότητα αυτές να έρθουν, αν συνεχίσουμε στο δρόμο που βαδίζουμε σήμερα, είναι ιδιαίτερα αυξημένες.

Εύλογα και αναπάντητα ερωτήματα για τις ‘περίεργες’ ελληνικές αποφάσεις

Από όλα τα παραπάνω προκύπτουν μερικά εύλογα και βασανιστικά ερωτήματα σχετικά με τις ‘περίεργες’ αποφάσεις της Ελλάδας όσον αφορά στον τρόπο που χειρίζεται την υπόθεση ‘ελληνική κρίση’.

α) Γιατί δεν χρησιμοποιήθηκε και συνεχίζει να μην χρησιμοποιείται το μοναδικό πλεονέκτημα της Ελλάδας όσον αφορά στο δίκαιο που διέπει τις δανειακές της συμβάσεις, ώστε να δοθεί μία γρήγορη, δίκαιη, συμφέρουσα και λογική λύση στην κρίση;

β) Γιατί επιλέχτηκε η νομοθετική λύση στην περίπτωση της ρύθμισης των χρεών επιχειρήσεων και ιδιωτών προς τις τράπεζες και δε συμβαίνει το ίδιο με το σημαντικότερο χρέος όλων, δηλαδή το κρατικό.

γ) Για ποιο λόγο η Ελλάδα συμφώνησε στην υπογραφή δανειακών συμβάσεων που οδηγούν στην αλλαγή του δικαίου που διέπει το ελληνικό χρέος από το ελληνικό στο Αγγλικό, το οποίο είναι το πιο ευνοϊκό για τους δανειστές και το πιο ασύμφορο για τη χώρα.

δ) Με ποια λογική η Ελλάδα επιτρέπει τη μετατροπή του χρέους από ελεύθερο από εμπράγματες ασφάλειες στη δημόσια περιουσία σε επιβαρυμένο με εμπράγματες ασφάλειες. Στην πρώτη περίπτωση προστατεύεται το συμφέρον της χώρας καθώς οι δανειστές δεν έχουν το δικαίωμα να διεκδικήσουν ελληνική περιουσία σε περίπτωση αδυναμίας αποπληρωμής τόκων των δανείων και στη δεύτερη περίπτωση προστατεύονται οι δανειστές. Γιατί η Ελλάδα προστατεύει τα συμφέροντα των δανειστών της και όχι τα δικά της ενώ μπορεί να κάνει το δεύτερο;

ε) Μέχρι πρόσφατα οι πολιτικοί διαβεβαίωναν πως η ελληνική οικονομία δεν αντιμετώπιζε πρόβλημα και στην πορεία αποδείχτηκαν, συνολικά, λάθος στις εκτιμήσεις τους. Τί θα συμβεί στην περίπτωση που και αυτήν τη φορά οι εκτιμήσεις περί εξόδου από την κρίση και οικονομικής ανάπτυξης μέσω του δρόμου που έχει επιλεγεί αποδειχθούν και πάλι λανθασμένες; Στο μεσοδιάστημα η Ελλάδα θα έχει χάσει οριστικά τη δυνατότητα να ‘παίξει’ το τελευταίο της διαπραγματευτικό χαρτί προκειμένου να βγει, πράγματι, από την κρίση.

ζ) Δε θα ήταν σοφότερο η Ελλάδα να προστατεύσει το πλεονέκτημα της ότι το χρέος της διέπεται από το ελληνικό δίκαιο και ότι είναι ελεύθερο από εμπράγματες ασφάλειες για την περίπτωση που οι πολιτικές εκτιμήσει σχετικά με την εξέλιξη της οικονομίας μέσω του δρόμου που έχει επιλεγεί ως τώρα αποδειχθούν υπεραισιόδοξες ή και εντελώς λανθασμένες;

η) Εφόσον μέχρι σήμερα όλες οι πολιτικές εκτιμήσεις και προβλέψεις περί μείωσης του κόστους δανεισμού της Ελλάδας αποδείχτηκαν λανθασμένες, για ποιο λόγο να αποδειχτούν σωστές οι πιο πρόσφατες;

θ) Τί θα συμβεί στην περίπτωση που οι τελευταίες πολιτικές εκτιμήσεις περί μείωσης του κόστους δανεισμού της Ελλάδας και επιστροφής στις αγορές κεφαλαίων το 2011 αποδειχθούν λανθασμένες; Που θα βρει χρήματα σε αυτήν την περίπτωση η χώρα και πώς θα αποφύγει την πτώχευση;

ι) Κάθε χώρα που επιλέγει ένα σχέδιο για τη διάσωση της οικονομίας της πρέπει να έχει έτοιμο ένα εναλλακτικό σενάριο στην περίπτωση που τα πράγματα δεν εξελιχθούν όπως ελπίζει. Ποιο είναι το εναλλακτικό σενάριο στην περίπτωση της Ελλάδας;

κ) Γιατί η Ελλάδα προέβη σε περικοπή συντάξεων και μείωση μισθών αντί να λάβει μέτρα για την πάταξη των φαινομένων διαφθοράς που κοστίζουν, τουλάχιστον, 20 δις ευρώ ετησίως στη χώρα; Με ένα πρόγραμμα ουσιαστικό πρόγραμμα καταπολέμησης της διαφθοράς μέσα σε 5 χρόνια η Ελλάδα θα είχε εξοικονομήσει 100 δις ευρώ τα οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για την αποπληρωμή σημαντικού τμήματος του χρέους της.

λ) Γιατί η Ελλάδα αυξάνει τους φόρους φτάνοντας τους στο υψηλότερο επίπεδο στην Ευρώπη και διεκδικώντας παγκόσμια πρωτιά, όταν το επίπεδο δημόσιων υπηρεσιών είναι πολύ χαμηλότερο από το μέσο ευρωπαϊκό όρο;

μ) Πώς είναι δυνατόν η Ελλάδα να ελπίζει σε έξοδο από την κρίση και σε οικονομική ανάκαμψη όταν όταν μέσα σε λίγους μήνες από τη λήψη των μέτρων ‘εξυγίανσης’ οι αριθμοί δείχνουν πως η οικονομία της έχει μπει στο αρνητικό τοπ 10 των χειρότερων οικονομιών μεταξύ των 50 πιο αναπτυγμένων κρατών του κόσμου;

Συμπεράσματα

Κάθε χώρα πρέπει να κάνει οτιδήποτε μπορεί για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των πολιτών της και της ίδιας. Μέχρι στιγμής στην υπόθεση ‘ελληνική κρίση’ τα στοιχεία δείχνουν ‘περίεργες’ ελληνικές αποφάσεις οι οποίες φαίνεται να εξυπηρετούν οποιονδήποτε άλλο πέραν από την Ελλάδα. Το πρόβλημα είναι διπλό καθώς όχι μόνο φαίνεται να έχουμε πάρει έναν δρόμο που βλάπτει σοβαρά την ελληνική οικονομία αλλά και μέσω αυτού αποποιούμαστε των μοναδικών πλεονεκτημάτων που μας είχαν απομείνει σε σχέση με τη διαχείριση της κρίσης χρέους. Έτσι, σε λίγο το μόνο που θα μένει θα είναι να προσευχηθούμε ότι όλα θα πάνε όπως ελπίζουν οι πολιτικοί γιατί αν αυτό δεν ισχύσει, όπως γίνεται συνήθως, τότε θα πρέπει να προετοιμαστούμε για πολλά χρόνια ταλαιπωρίας.

Εναλλακτικά, η Ελλάδα μπορεί να πάρει την απόφαση να ασκήσει το δικαίωμα της για αλλαγή της νομοθεσίας που διέπει τις δανειακές της συμβάσεις και να προχωρήσει σε de facto αναδιάρθρωση του χρέους της ή να χρησιμοποιήσει αυτό της το δικαίωμα ως διαπραγματευτικό χαρτί ώστε να πείσει τους δανειστές της να προχωρήσουν σε ανταλλαγή παλαιών ομολόγων με νέα. Η επιλογή είναι στα χέρια της.

Πάνος Παναγιώτου – Διευθυντής ΕΚΤΑ ΠΗΓΗ:sofokleous10

ΡΑΓΔΑΙΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ


Rate This
Quantcast



Στενεύουν τα χρονικά περιθώρια, για την επίλυση της εκκρεμότητας της ονομασίας της π.Γ.Δ.Μακεδονίας. Ο προσεχής Νοέμβριος ίσως αποδειχτεί ορόσημο, για την οριστική διευθέτηση του πολυσχιδούς προβλήματος, που δηλητηριάζει τις διμερείς ελληνο-σκοπιανές σχέσεις, για δύο περίπου δεκαετίες.

Τον προσεχή Νοέμβριο θα διεξαχθεί στη Λισσαβώνα η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ. Και ανάμεσα στα άλλα, πιθανότατα, θα εξεταστεί και η πρόταση για ένταξη της FYROM στην Ατλαντική Συμμαχία.Η Ελλάδα θα βρεθεί σε δύσκολη θέση, διότι, έχει διαμορφωθεί ισχυρή άποψη μεταξύ των εταίρων μας, για άμεση ένταξη της π.Γ.Δ. Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ.

Επανάληψη της πολιτικής του ελληνικού βέτο (Κ.Καραμανλής στο Βουκουρέστι Απρίλιος του 2008), από τους Γ.Α.Παπανδρέου και Δ.Δρούτσα, δεν εντάσσεται στα πολύ πιθανά ενδεχόμενα…Προκειμένου λοιπόν να ξεπεραστούν τα εμπόδια και το Νοέμβριο η FYROM να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, όπως επιθυμούν οι ΗΠΑ, η αμερικανο- νατοϊκή διπλωματία, ασκεί έντονες πιέσεις στις Κυβερνήσεις Αθηνών και Σκοπίων, προκειμένου να συναινέσουν σε αμοιβαίες υποχωρήσεις, ώστε να τελεσφορήσουν οι διαπραγματεύσεις για το όνομα, που γίνονται στα πλαίσιο του ΟΗΕ, υπό τον αμερικανό διαπραγματευτή Μάθιου Νίμιτς.

Οι προτάσεις που βρίσκονται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για τη νέα ονομασία της FYROM είναι δύο: «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας» και «Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη». Και οι δύο προτάσεις ικανοποιούν έναν μόνο από τους όρους που έχει θέσει η Ελλάδα, δηλαδή αυτόν της σύνθετης ονομασίας γεωγραφικού προσδιορισμού.

Δεν έχει γίνει ακόμη σαφές, ποιο θα είναι το εύρος της χρησιμοποίησης του νέου ονόματος, δηλαδή αν θα ισχύσει το “erga omnes’ (για κάθε χρήση), αλλά και αν θα διευκρινιστούν θέματα που σχετίζονται με την ταυτότητα και με τη γλώσσα των Σκοπιανών, που σε καμιά περίπτωση δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται ο επιθετικός προσδιορισμός Μακεδονικός.

Το όνομα του γειτονικού κράτους, για να γίνει αποδεκτό από την Ελληνική Κυβέρνηση, θα πρέπει να παραπέμπει σαφώς την περιοχή της π.Γ.Δ.Μακεδονίας, ως γεωγραφικός προσδιορισμός, να έχει καθολική δεσμευτική ισχύ (erga omnes) για τις πολυμερείς και διμερείς διεθνείς σχέσεις, για τις συναλλαγές, όλων των οργανισμών, κρατών, και μη κυβερνητικών διεθνών οργανισμών, συμπεριλαμβανομένων των κρατικών υπηρεσιών της FYROM.

Κρατική προπαγάνδα

Η περιπέτεια της Ελλάδας με το όνομα «Μακεδονία» ξεκίνησε τον Αύγουστο 1944, όταν ο Τίτο, με σύμφωνη γνώμη του Στάλιν, μετονόμασε τη Βαρντάρσκα Μπαντοβίνα (σημερινή FYROM) σε «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας». Ο λόγος προφανής, να αμφισβητηθεί η ελληνικότητα της Μακεδονίας και σε επόμενο στάδιο, να έχει διέξοδο η τότε ΕΣΣΔ μέσω της Γιουγκοσλαβίας στο Αιγαίο.

Μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 1991, οι εθνικιστικοί κύκλοι των Σκοπίων, προωθούν συστηματικά τα αναθεωρητικά τους σχέδια με αιχμή το όνομα «Μακεδονία». Η εμμονή των Σκοπιανών στην χρησιμοποίηση του όρου ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, δεν συνιστά μόνο καπηλεία της Ελληνικής ιστορίας, αλλά υποκρύπτει και εδαφικές διεκδικήσεις. Σύμφωνα με το Σκοπιανό ιδεολόγημα, το Μακεδονικό έθνος (ιστορικά και εθνολογικά ανύπαρκτο), είναι διαμελισμένο σε τρεις πατρίδες.

Στη «Μακεδονία του Βαρδάρη» (π.Γ.Δ.Μ.), στη «Μακεδονία του Αιγαίου»(Ελλάδα) και στη «Μακεδονία του Πιρίν» (Βουλγαρία). Από αυτές, η μία είναι ελεύθερη (η «Μακεδονία του Βαρδάρη»), ενώ οι άλλες δύο κατέχονται από την Ελλάδα και τη Βουλγαρία αντίστοιχα. Κατά το Σκοπιανό ιδεολόγημα, θα πρέπει να απελευθερωθούν οι υπόδουλες πατρίδες και να ξαναγίνει το κράτος των Μακεδόνων! Αυτή είναι η επίσημη κρατική ιδεολογία των Σκοπιανών και έτσι διδάσκεται η ιστορία στα σχολεία τους.

Είναι εξαιρετικά επικίνδυνος, σε μακροπρόθεσμη βάση, ο «παιδαριώδης» ισχυρισμός που κυριαρχεί στο εκπαιδευτικό σύστημα της γειτονικής χώρας, ότι ολόκληρη η γεωγραφική περιοχή της σύγχρονης Μακεδονίας, ως το Αιγαίο και τον Όλυμπο θεωρείται η ‘tatkovina’ τους –fatherland, πατρίδα. Με αποτέλεσμα, οι νέες γενιές , τα παιδιά που αποφοίτησαν από τα σχολεία της FYROM από το 1991 μέχρι σήμερα, να υιοθετούν το νέο «δόγμα» των σλαβομακεδόνων εθνικιστών!

Ωστόσο, εκεί ακριβώς βρίσκεται και η ρίζα του κακού, διότι με αυτό το κρατικό ιδεολόγημα, το όνομα αποτελεί το όχημα, για την προώθηση αλυτρωτικών και αποσχιστικών αιτημάτων των εθνικιστών σλαβομακεδόνων σε βάρος της Ελλάδας. Η προπαγάνδα των σκοπιανών στηρίζεται στο μύθο της ύπαρξης «Μακεδονικού έθνους». Όμως , δεν υπάρχει Μακεδονικό έθνος, αλλά έλληνες που κατοικούν στην γεωγραφική περιοχή που λέγεται Μακεδονία.

Όταν λέμε ότι αυτός ο Έλληνας είναι Μακεδόνας εννοούμε τον κάτοικο του γεωγραφικού χώρου της Μακεδονίας (Ελληνικής) και κατ’ αυτή την έννοια, υπάρχουν και σλάβοι κάτοικοι της Μακεδονίας (Βαρδάρη), που μπορεί να αποκαλούνται σλαβομακεδόνες, αλλά και Βούλγαροι Μακεδόνες, που είναι οι κάτοικοι της Μακεδονίας του Πιρίν. Επομένως, υπάρχει το Έθνος των Ελλήνων, των Σλάβων, των Βουλγάρων, όχι όμως και των Μακεδόνων. Η Μακεδονία είναι έννοια γεωγραφική- τοπολογική και όχι εθνολογική.

Επίσης, συνιστά διαστρέβλωση της ιστορικής πραγματικότητας , ότι η Μακεδονία μοιράστηκε σε Ελλάδα, Σερβία και Βουλγαρία. Τα σύνορα Ελλάδας – FYROM είναι οι γραμμές που κατείχαν οι στρατοί των χωρών τους την ημέρα της ανακωχής, στον Βαλκανικό Πόλεμο. Η Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913) μετά την ήττα της Βουλγαρίας όρισε τα σύνορα των βαλκανικών χωρών, που πολέμησαν κατά της Βουλγαρίας.

Όμως ποιοι πίστευαν και πιστεύουν με φανατισμό, ότι υπάρχει εθνότητα Μακεδόνων, που ζει διασκορπισμένη σε τρία βαλκανικά κράτη; Μα οι οπαδοί του κόμματος που ονομάζεται VMRO ή VMRO-DPMNE (“Δημοκρατικό Κόμμα για τη “Μακεδονική” Εθνική Ενότητα”) , που σήμερα ασκεί Κυβερνητική εξουσία στα Σκόπια.Το κράτος που δημιούργησε ο Τίτο στη νότια Γιουγκοσλαβία, ούτε εθνολογικά, ούτε ιστορικά έχει το δικαίωμα να ονομάζεται Μακεδονία.

Ιστορικά, διότι οι Σλάβοι έφτασαν στη Βαλκανική χίλια χρόνια μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Εθνολογικά, γιατί η χώρα τους κατοικείται από Αλβανούς, Τούρκους, Τσιγγάνους και Σλάβους, που καμία σχέση δεν έχουν με Μακεδόνες.Επιπλέον Ιστορικές και μη αμφισβητούμενες έρευνες έχουν προσδιορίσει ότι από την έκταση του αρχαίου Μακεδονικού Βασιλείου της εποχής του Φίλιππου, ένα ποσοστό μικρότερο του 10% περιλαμβάνεται στη σημερινή ΠΓΔΜ, το 6% ανήκει στη σημερινή Βουλγαρία, ενώ το υπόλοιπο 84% ανήκει στη σημερινή Ελληνική Μακεδονία.

Επειδή η προσπάθεια αντιμετώπισης της χονδροειδούς προπαγάνδας των σλαβομακεδόνων εθνικιστών, εξελίσσεται σε μάχη του αυτονόητου, επισημαίνουμε ότι: Ο Μέγας Αλέξανδρος και οι διάδοχοι του μετέδωσαν τον Ελληνικό πολιτισμό και καθιέρωσαν την Ελληνική γλώσσα όλων των λαών που κατέκτησαν. Η περίοδος αυτή ονομάστηκε Ελληνιστική Εποχή.

«Η διανοητική συνάντηση των Ελλήνων και των Αράβων, ως συνέπεια της μεταδόσεως της Ελληνικής Παιδείας από τον στρατό του Μεγάλου Αλεξάνδρου», έγραψε στο περιοδικό TIMES της Νέας Υόρκης το 2001 ο Dennis Overbye, «υπήρξε το σημαντικότερο γεγονός της Ιστορίας, οι συνέπειες του οποίου είναι τεράστιες στο Ισλάμ, την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο».

Η Ελληνική γλώσσα, μετά την κατάκτηση των Αράβων της Συρίας και Αιγύπτου ήταν επί 100 χρόνια η επίσημη γλώσσα. Άραβες μετέφρασαν στην Αραβική τα συγγράμματα των Ελλήνων φιλοσόφων και κυρίως τα βιβλία του Αριστοτέλη. Όλα αυτά όμως αγνοούνται από τους Σκοπιανούς εθνικιστές.Η Κυβέρνηση του Νίκολα Γκρουέφσκι, μέσω της κρατικής προπαγάνδας επιδιώκει το κράτος της FYROM να εκφράσει το σύνολο των κατοίκων της Μακεδονίας. Επιχειρεί δηλαδή κάτι το αδιανόητο, «το μέρος να εκφράσει το όλον»! Και να ηγηθεί ενός ανύπαρκτου Έθνους, του Μακεδονικού!! Αλλά, τα έθνη γεννούν τα κράτη και όχι το αντίστροφο.

Αδιαλλαξία Σκοπιανών

Ο πρωθυπουργός της π.Γ.Δ.Μακεδονίας Νίκολα Γκρούεφσκι, σε συνέντευξή του στον ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό των Σκοπίων «Σίτελ», αναφέρει: «Σε περίπτωση που παρουσιαστεί πρόταση για ονομασία ”Βόρειας Δημοκρατία της Μακεδονίας” για όλες τις χρήσεις και εφόσον η πρόταση αυτή παρουσιαστεί επίσημα στον μεσολαβητή Μάθιου Νίμιτς, εγώ θα την θέσω σε δημοψήφισμα.

Αν σας ενδιαφέρει η προσωπική μου θέση, εγώ θα ψηφίσω κατά». Ανάλογη δήλωση για Δημοψήφισμα με στόχο την απόρριψη της πρότασης έκανε και ο Πρόεδρος της FYROM Γ. Ιβανόφ.

Οι Γκρουέφσκι και Ιβανόφ δηλώνουν απερίφραστα, ότι οποιαδήποτε συμβιβαστική λύση του ΟΗΕ, θα την απορρίψουν μέσω δημοψηφίσματος!Οι δηλώσεις αυτές των κορυφαίων πολιτειακών παραγόντων της γειτονικής χώρας υπονομεύουν την διαπραγματευτική διαδικασία, για το θέμα του ονόματος που εξελίσσεται στα πλαίσια του ΟΗΕ.

Ο Πρωθυπουργός της FYROM Ν. Γκρούεφσκι, είναι σαφές ότι θα συνεχίσει να κινείται στην αδιάλλακτη εθνικιστική γραμμή που ακολούθησε όλο αυτό το διάστημα, για το ζήτημα της ονομασίας. Επίσης έχε διαμηνύσει ότι δεν θα αποδεχτεί αλλαγή της συνταγματικής ονομασίας μέσα στο σύνταγμα, ενώ απαιτεί αναγνώριση “μακεδονικού” έθνους και “μακεδονικής” γλώσσας από την Ελλάδα!

Ο πρωθυπουργός Γ.Α.Παπανδρέου συναντήθηκε δύο φορές το τελευταίο διάστημα με τον Ν.Γκρουέφσκι και είχε την ευκαιρία να διαπιστώσει την απόλυτη αδιαλλαξία του συνομιλητή του. Συνεπώς ο Γ.Α.Παπανδρέου γνωρίζει πολύ καλά και τις θέσεις Γκρουέφσκι, αλλά και τα σχέδια των ΗΠΑ, για άμεση ένταξη της FYROM στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε.

Πιθανή αποσταθεροποίηση της FYROM


Στην π.Γ.Δ.Μακεδονίας, φαίνεται ότι τα σοβαρά – διχαστικά προβλήματα που υπάρχουν ανάμεσα στις δυο ιδρυτικές εθνότητες, τους Σλαβομακεδόνες και τους αλβανούς, επανέρχονται με δριμύτητα στο πολιτικό προσκήνιο. Το Τέτοβο που είναι πόλη της FYROM όπου το 85% των κατοίκων της είναι Αλβανοί, γι’ αυτό οι Αλβανοί την προωθούν για πρωτεύουσα των αλβανο-σλαβομακεδόνων , επισκέφτηκε πρόσφατα ο Πρόεδρος της Αλβανίας Μπάμιρ Τόπι.

Οι κάτοικοι του επιφύλαξαν θερμή υποδοχή, και μάλιστα ο Αλβανός πρόεδρος δήλωσε στα Σκόπια, πως έρχεται στη Μακεδονία ως «εκπρόσωπος όλων των Αλβανών στην περιοχή»!!Επίσης ρήγμα στη συνοχή του κράτους της FYROM αποτελεί η άρνηση της Κυβέρνησης Γκρουέφσκι να υλοποιήσει τη Συμφωνία της Αχρίδας, που το 2001 έβαλε τέλος στην ένοπλη αναμέτρηση των Αλβανών με τις κρατικές δυνάμεις της π.Γ.Δ. Μακεδονίας.

Ο Άρμπεν Τζαφέρι, είναι ένας από τους Αλβανούς πολιτικούς που υπέγραψαν τη Συμφωνία της Αχρίδος. Ο κ.Τζαφέρι θεωρείται πνευματικός «γκούρου» των Αλβανών και διαθέτει μεγάλο κύρος στην αλβανική μειονότητα της FYROM. Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Dnevnik προειδοποίησε ότι «η Μακεδονία χαράμισε την ευκαιρία στο πλαίσιο ενιαίου κράτους να λειτουργεί ως πολυπολιτισμική πολιτεία», και προτείνει αλλαγή της κρατικής συγκρότησης προς ομοσπονδία ή συνομοσπονδία.

Σύμφωνα με τον κ.Τζαφέρι την ευθύνη για τις επιδεινούμενες διεθνείς και διαθρησκευτικές σχέσεις φέρει η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Γκρούεβσκι, , ενώ δεν παρέλειψε να επισημάνει , ότι αυτός δεν εγκαταλείπει την ιδέα για διαχωρισμό της Μακεδονίας!Οι αλβανόφωνοι αποτελούν το 30-40% του συνολικού πληθυσμού της FYROM και είναι συγκεντρωμένοι στο Τέτοβο, τα Σκόπια, το Αρατσίνοβο, το Γκόβισταρ και το Κουμάνοβο.

Η απόσχιση του αλβανόφωνου τμήματος της FYROM, ίσως και με την παρότρυνση της κοσοβάρικης και αλβανικής μαφίας, είναι εξαιρετικά πιθανή εξέλιξη. Η πρόσφατη απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, που δικαιώνει την απόφαση των αλαβανοκοσοβάρων για απόσχιση του Κοσσόβου από την Σερβία, ενδέχεται να έχει καταλυτική επίδραση και στα σχέδια των Αλβανών της π.Γ.Δ. Μακεδονίας, για απόσχιση και ένωση με το Κόσσοβο.

Και μακροπρόθεσμα τη συγκρότηση της Μεγάλης Αλβανίας (Αλβανία, Κόσσοβο και οι αλβανόφωνες περιοχές της FYROM, της Νότιας Σερβίας και του Μαυροβουνίου)! Όμως, η εσωτερική αστάθεια στο Σκοπιανό κράτος και η πιθανή εξαγωγή της κρίσης στα γειτονικά κράτη, που δυνητικά θα προκαλέσει συνθήκες αποσταθεροποίησης στη Βαλκανική, είναι δυνατόν, κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις, να εξελιχτεί σε σημαντικό διαπραγματευτικό χαρτί για την επίτευξη ευνοϊκών ρυθμίσεων για το κράτος των Σκοπίων και τις διεθνείς σχέσεις του. Ακριβώς αυτό είναι και το μείζον πολιτικό ζήτημα , που θα πρέπει να διαχειριστεί η ελληνική διπλωματία.

Η ελληνική αντίδραση

Στον προπαγανδιστικό καταιονισμό των Σκοπιανών, αλλά και διαφόρων εξωβαλκανικών κύκλων, που επιδιώκουν, όχι μόνο την παραχάραξη της ελληνικής ιστορίας, αλλά ακόμη και την εδαφική συρρίκνωση της Ελλάδας, η Ελληνική Κυβέρνηση «αντιδρά» με «Ολύμπια» ηρεμία…Η Ελληνική Κυβέρνηση, με τη σύμφωνο γνώμη και της αντιπολίτευσης, έχει οριοθετήσει μια «κόκκινη γραμμή», σχετικά με τις διπλωματικές διαπραγματεύσεις , για το θέμα του ονόματος της FYROM.

Η ελληνική θέση είναι, «σύνθετη ονομασία γεωγραφικού προσδιορισμού για κάθε χρήση». Αμφιβολίες όμως εγείρονται, για το αν η Κυβέρνηση του Γ.Α. Παπανδρέου, θα αντέξει στις ισχυρές πολιτικοδιπλωματικές πιέσεις, για υποχωρήσεις από την πάγια Εθνική γραμμή.Διαμορφώνονται συνθήκες λύσης, κυρίως από την αμερικανική διπλωματία, χωρίς ωστόσο στις προτάσεις που κατατίθενται να λαμβάνεται ισχυρά υπόψιν, οι τεκμηριωμένες ελληνικές ανησυχίες.

Αντίθετα επιβραβεύεται, μέσω αυτών των προτάσεων, η εθνικιστική πολιτική του Σκοπιανού Πρωθυπουργού Ν.Γκρουέφσκι, που επιδιώκει, μέσω της καπηλείας του ονόματος ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, να προωθήσει αλυτρωτικά οράματα και αποσχιστικά εθνο-μειονοτικά σχέδια. Η Ελληνική Κυβέρνηση, σε αυτή την πολύ δύσκολη συγκυρία, μάλλον θα πρέπει να αποφύγει να δεσμευτεί για λύση του ονόματος της γειτονικής χώρας. Και αυτό διότι, η Ελλάδα, λόγω της κακής οικονομικής κατάστασης, είναι μάλλον ευεπίφορη σε διπλωματικές πιέσεις, για την «διευθέτηση» της εκκρεμότητας του ονόματος της FYROM.

Ειδικά μάλιστα όταν οι πιέσεις προέρχονται από τις Βρυξέλες και την Ουάσιγκτον, τις έδρες των δανειστών μας. Η Ελληνική Κυβέρνηση θα πρέπει να «οχυρωθεί» πίσω από την απόφαση του ΝΑΤΟ τον Απρίλιο του 2008 στο Βουκουρέστι, ότι η πρόσκληση στα Σκόπια να ενταχθεί στην Ατλαντική Συμμαχία «θα επαναληφθεί εφόσον έχει βρεθεί μία κοινά αποδεκτή λύση στο ζήτημα του ονόματος». Η Ελληνική Κυβέρνηση, δεν θα πρέπει να απεμπολήσει την πολιτική του βέτο, εφόσον οι Σκοπιανοί επιμένουν στην αδιαλλαξία τους.

*
ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στο περιοδικό «πολιτικά ΘΕΜΑΤΑ»

ΠΗΓΗ

| "Greek National Pride" blog, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΛΛΑΔΑ, Σκόπια

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΛΥΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ ;

Η ελληνοτουρκική αντιπαλότητα αποτελεί κλασική περίπτωση αντίπαλης δυάδας, όπως οι περιπτώσεις Γάλλων-Γερμανών (1800-1945), Σέρβων-Αλβανών, Ισραηλινών-Αράβων ή Ινδών-Πακιστανών. Μάλιστα ίσως η ελληνοτουρκική αντιπαλότητα να είναι η μακροβιότερη, ακόμη και αν τοποθετηθεί η έναρξη της, με αυστηρά κριτήρια, το 1912 αντί του 1821 ή πιο πριν.

Χαρακτηριστικό είναι ότι παρά τη δεκαετή ύφεση (1999-σήμερα), και με δεδομένη τη βούληση για σχέσεις καλής γειτονίες και από τις δύο κυβερνήσεις, η ύφεση έχει από το 2005 γίνει επισφαλής και δεν έχει οδηγήσει στο ζητούμενο, στην οριστική προσέγγιση και καλή γειτονία. Ούτε καν ένα θέμα από την ευρεία γκάμα των ελληνοτουρκικών διαφορών δεν έχει επιλυθεί, είτε πρόκειται για τις διαφορές στο Αιγαίο, είτε πρόκειται για τα μειονοτικά ζητήματα και το Πατριαρχείο. Η καχυποψία, η επιλεκτική κάλυψη των ΜΜΕ, τα εμπρηστικά άρθρα στις εφημερίδες και τώρα στο διαδίκτυο έχουν μάλιστα πολλαπλασιαστεί τον τελευταίο καιρό και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου.

Τι άραγε φταίει και οι δύο πλευρές δεν μπορούν επιτέλους να τα βρουν; Φταίει το άλυτο Κυπριακό που συνεχίζει και δηλητηριάζει τις σχέσεις τους; Φταίνε τα εκατέρωθεν εθνικιστικά ακροδεξιά κόμματα (ΛΑΟΣ, Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης, αντιστοίχως); Φταίνε οι υπερπατριώτες που βρίσκονται σχεδόν σε όλα τα κόμματα, συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης; Χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι στην Τουρκία οι ιέρακες και ανθέλληνες τέως πρέσβεις Οϊμέν και Ελεγκντάγ στο Ρεπουμπλικανικό Λαικό Κόμμα ή ο τέως πρέσβης Μπουλούκμπασι στο Κόμμα Εθνικής Δράσης, ή οι ιέρακες «τουρκοφάγοι» στενοί σύμβουλοι και συνομιλητές που έχει επιλέξει ο Αντώνης Σαμαράς στη Νέα Δημοκρατία (Χρύσανθος Λαζαρίδης, Φ. Κρανιδιώτης και άλλοι που πρόσκεινται ή ανήκουν στο εθνικιστικό λόμπυ που λέγεται «Δίκτυο 21»);

Όλα αυτά συλλήβδην μπορεί να θεωρηθούν σοβαροί ανασταλτικοί παράγοντες υπό τη μορφή του πολιτικού κόστους που δεν επιτρέπει στις δύο κυβερνήσεις από κοινού να επιλύσουν τις διαφορές τους και να περάσουν τον Ρουβίκωνα. Όμως οι παραπάνω ανασταλτικοί παράγοντες και το πολιτικό κόστος δεν αρκούν για να εξηγήσουν τη συνεχιζόμενη αντιπαλότητα που ειδικά στην Ελλάδα, είναι νομίζω πιο ευρέως διαδεδομένη απ΄ότι στην Τουρκία. Ας δούμε γιατί δεν αρκούν.

Η ελληνοτουρκική αντιπαλότητα αποτελεί αναχρονισμό και παράδοξο. Πρώτον, γιατί τα χερσαία και νησιωτικά σύνορα μεταξύ των δύο κρατών έχουν οριστεί, με επάρκεια, στις συνθήκες ειρήνης της Λωζάννης (1923) και των Παρισίων (1947).

Δεύτερον, οι διαφορές του Αιγαίου δεν αποτελούν διαφορές για εδάφη και κατοίκους, κάτι που θα τις καθιστούσε πολύ δύσκολες στην επίλυση τους και όλες υπόκεινται σε λογικές λύσεις, με το συνολικό αποτέλεσμα μια αμοιβαια επωφελη λυση.

Τρίτον οι δύο πλευρές έχουν δηλώσει, κατ΄επανάληψη σε επίσημο επίπεδο, ότι δεν τρέφουν καμία απολύτως επεκτατική βλέψη σε βάρος της άλλης πλευράς. Είναι κράτη ταγμένα στο εδαφικό status quo, το οποίο και θεωρούν ακρογωνιαίο λίθο της εξωτερικής τους πολιτικής στην προαγωγή του εθνικού τους συμφέροντος.
Τέταρτον η μη επίλυση των διαφορών του Αιγαίου έχει μεγάλο κόστος. Βλάπτει υπέρμετρα και τις δύο χώρες (τεράστιο κόστος εξοπλισμών με μεγάλη ζημία σε άλλους τομείς, εθνικιστική αναδίπλωση και ξενοφοβία).
Μήπως η πραγματική αιτία της αντιπαράθεση βρίσκεται αλλού, σε κάτι βαθύτερο;

Στην Ελλάδα ο «εξ ανατολών κίνδυνος» θεωρείται δεδομένος. Η Τουρκία θεωρείται εγγενώς επεκτατική σε βάρος της Ελλάδας, αναθεωρητική των συνόρων στη βάση ενός εκκολαπτόμενου «νέο-Οθωμανισμού». Ευρεία απήχηση έχει η θέση ότι η Τουρκία επιδιώκει να οικειοποιηθεί το μισό Αιγαίο, σε σχέση με την υφαλοκρηπίδα και την εναέρια κυκλοφορία, και έτσι να εγκλωβίσει τα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου προκειμένου μελλοντικά να αμφισβητήσει την ελληνική κυριαρχία σ’ αυτά. Επίσης ότι πάγια επιδίωξη της είναι να κατέχει σχεδόν τη μισό Κύπρο και ίσως στο μέλλον να προσαρτήσει ακόμη και την ελληνική Θράκη.

Το ενδιαφέρον είναι ότι οι Τούρκοι έχουν αντίστοιχα στερεότυπα για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Επικρατεί η πεποίθηση ότι μεταπολεμικά έχει αναζωπυρωθεί η Μεγάλη Ιδέα, με πρώτο στόχο την Κύπρο (προσάρτηση της Κύπρου στην Ελλάδα ή έμμεσα μέσω Ευρωπαϊκής Ένωσης). Δεύτερος ελληνικός στόχος είναι το Αιγαίο να γίνει ελληνικό στη βάση της εξής επιτήδειας σταδιακής στρατηγικής: (α)το 1931, επέκταση εθνικού εναερίου χώρου στα 10 μίλια,(β) το 1936, επέκταση από τα τρία μίλια στα έξι στην αιγιαλίτιδα ζώνη, (γ)σταδιακή επέκταση μέσω βραχονησίδων προς ανατολάς (τοποθέτηση φάρων και προσπάθειες κατοίκησης ακατοίκητων βραχονησίδων) και (δ) μελλοντική επέκταση στα 12 μίλια, ώστε το να καταστεί το Αιγαίο «ελληνική λίμνη», φιμώνοντας τελείως την Τουρκία δια θαλάσσης, σαν να ήταν περίκλειστη χώρα και να μην είχε εκτεταμένα παράλια στο Αιγαίο.

Κοντολογίς, «φοβάται ο Γιάννης/ο Μεχμέτ το θεριό και το θεριό τον Γιάννη/τον Μεχμέτ» και υπάρχει περίσσευμα καχυποψίας, κακής διάθεσης και εχθρότητας και από τις δύο πλευρές ακόμη και σήμερα.

Οι αμοιβαίες αυτές θέσεις στηρίζονται στις εκατέρωθεν ιστορικές μνήμες (διογκωμένες και διαστρεβλωμένες) που βλέπουν Έλληνες και Τούρκους αντιστοίχως πάντοτε ως ήρωα, θύμα ή αδικημένο. Οι πλειονότητα των Ελλήνων και των Τούρκων αδυνατούν για λόγους εθνικής ταυτότητας να δουν το δικό τους ρόλο ως θύτη.

Οι Έλληνες θυμούνται την Ελληνική Επανάσταση ως ηρωική απελευθέρωση, τις σφαγές του Ιμπραήμ, την «απελευθέρωση» της Μακεδονίας και της Ηπείρου στους Βαλκανικούς Πολέμους, την «απελευθέρωση της Σμύρνης» από τον «τουρκικό ζυγό», τη Μικρασιατική Καταστροφή, τις «χαμένες πατρίδες», «το πογκρόμ» στην Κωνσταντινούπολη τον Σεπτέμβριο του 1955, την «τουρκική εισβολή και κατοχή» της βόρειας Κύπρου τον Ιούλιο-Αύγουστο του 1974. Ξεχνούν το δικό τους ρόλο ως θύτη και καταπιεστή.

Από την πλευρά του οι Τούρκοι θυμούνται τον Τουρκικό Αγώνα Ανεξαρτησίας (1919-1921), ως ηρωικό αγώνα «Απελευθέρωσης» (Kurtulus) από τους Έλληνες εισβολείς στη μητέρα-πατρίδα (την Ανατολία), τη σφαγή στη Τριπολιτσά το 1821 και τις σφαγές του Υψηλάντη στη Μολδαβία, την «κατοχή και εισβολή» στη Σμύρνη το 1919, τις πυρπολήσεις και ωμότητες του ελληνικού στρατού το 1912 και κυρίως το 1919-22 στη Μικρά Ασία, τις δολοφονικές επιθέσεις της ΕΟΚΑ εναντίον Τουρκοκυπρίων το 1956-58,την καταπίεση των Τουρκοκυπρίων από το ελληνοκυπριακό κράτος το 1964-74 και την καταπίεση των Τούρκων της Θράκης ειδικά επί Ανδρέα Παπανδρέου και ου το καθεξής, ξεχνώντας τις δικές τους ωμότητες, καταπιέσεις, στυγνές απελάσεις.

Με άλλα λόγια βολεύει ψυχολογικά και υπαρξιακά τους Έλληνες και τους Τούρκους – και ειδικά θα έλεγα τους Έλληνες – να βλέπουν τον «Άλλο» ως στυγνό, φρικτό και βάρβαρο ενισχύονται έτσι της δικής τους επισφαλή αυτό-ταυτότητα. Άραγε τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους;

Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

ΒΟΜΒΕΣ ΝΕΤΡΟΝΙΟΥ

Μνημόνιο και …Σύμβουλοι


Με τις βόμβες Νετρονίου αρχίζει να μοιάζει το Μνημόνιο. Εξολοθρεύει ανθρώπους κι αφήνει τα ντουβάρια απείραχτα ...να τα βουτήξουν οι επόμενοι (όταν έρθει η ώρα τους σ' αυτήν τη ζούγκλα που εξαπλώνεται κι αντικαθιστά σιγά σιγά τον αστικό ιστό)...
Σιγά τους 20 Συμβούλους, λένε οι απολογητές τού Μαξίμου, άλλα πρωθυπουργικά γραφεία έχουν 300 ή και περισσότερους.

Ψέματα λένε! ως συνήθως. Αλλο θεσμισμένη λειτουργία ενός (όποιου) πρωθυπουργικού γραφείου (που μάλιστα ποικίλλει όσον τα πολιτεύματα) κι άλλο γνωρίζω κάποιον κάπου, σε μια πισίνα, τον «πάω» και τον διορίζω... σύμβουλό μου!
Αλλωστε ο κ. Παπανδρέου δεν είναι η πρώτη φορά που επιδεικνύει μια εξωθεσμική πριγκιπική αντίληψη και για τα πολιτικά, και για τα πολιτειακά.
Κάπως έτσι συνάντησε σε ένα γυμναστήριο την κ. Τσόκλη και την έκαμε βουλευτή Επικρατείας. Ή την κ. Καραχασάν, ή τον, κατά δήλωσίν του, «ελληνόφωνο» Ευρωπαίο, τον νυν δερβέναγα της ΔΕΘ. Ή τον κωμικό δον Τομάζο Σκιόπα.



Ούτε οι νεοαποκτηθέντες 20 σύμβουλοι του κ. Πρωθυπουργού θα κοστίζουν στους Ελληνες μόνον 648.000 Ευρώ κατ' έτος - οι μισθοί τους. Κι έξοδα παραστάσεως θα παίρνουν, και μπόνους, και εκτός έδρας, κι επιδόματα και υπερωρίες.

Μόνον ως Υπουργός Εξωτερικών ο κ. Παπανδρέου έχει υπογράψει έως τώρα πάνω από 1.000.000 Ευρώ για υπερωρίες στο Υπεξ.

Το «σπάταλο κράτος», θα σπεύσουν να πουν ορισμένοι - αυτοί που ταΐζουν την προπαγάνδα τους με νεοφιλελεύθερα κλισέ: ένα από τα πιο συνηθισμένα: το υπερδιογκωμένο σώμα των δημοσίων υπαλλήλων εν Ελλάδι.

Οπως, όμως, αποδεικνύεται με την απογραφή του δημόσιου τομέα, οι δημόσιοι υπάλληλοι -πλην στρατιωτικών κι όλων των ενστόλων- αγγίζουν στη χώρα μας τους 420.000 και φθάνουν με τον ευρύτερο δημόσιο τομέα τους 768.003 (πληθυσμός 11.125.000), ενώ στο Βέλγιο, για παράδειγμα, τους 756.300 (πληθυσμός 10.600.000).

Κάτι σχετικό, αναλόγως του πληθυσμού, συμβαίνει σε όλη την Ενωση με 4.000.000 υπαλλήλους στη Γερμανία, 6.700.000 στη Γαλλία, 5.850.000 στην Αγγλία και πάει λέγοντας.

Το θέμα λοιπόν δεν είναι το «κράτος», εξάλλου το ελληνικό κράτος δεν είναι κανένα φιλολαϊκό τοιούτο, όπου στις εφορίες, τις πολεοδομίες κι αλλαχού οι πάντες κόπτονται υπέρ του δημοσίου συμφέροντος.

Αντιθέτως το ελληνικό κράτος, που βρίζουν οι νεοφιλελεύθεροι, είναι το δικό τους κράτος, το κράτος που διαχειρίζονται οι ίδιοι υπέρ των κρατικοδίαιτων του ιδιωτικού τομέα και εις βάρος του υγιούς επιχειρείν, το κράτος στάβλος στο οποίον βολεύουν τους πολίτες-πελάτες τους, διορίζουν τους «συμβούλους τους» (καλή ώρα ο Γιωργάκης) και πιάνουν αιχμαλώτους όλους τους άλλους, ωρομίσθιους, αναπληρωματικούς, σταζιέρ κι ουκ έστιν τέλος...

Αυτό το κράτος έχουν φτιάξει στην Ελλάδα όπως και αλλού κι όταν το βρίζουν (το ίδιο το κράτος τους) το κάνουν επιβουλευόμενοι τη δημόσια περιουσία (κι εκείνα τα απομεινάρια του κράτους που είναι υποχρεωμένα να την υπερασπισθούν).

Ετσι, ο Γεώργιος ο Β' Παπανδρέου ο Γ' προσλαμβάνει μεν 20 συμβούλους για την αυλή του, αλλά αφήνει ακόμα (έντεκα μήνες μετά) ακέφαλες 80 εφορίες.
Ομως, οι 20 σύμβουλοι του κ. Πρωθυπουργού είναι το νύχι του λιονταριού.


Πλήθος συμβούλων εκτός θεσμικού corpus, συνωστίζονται στο Ιερόν Παλάτιον. Από τους εν στενώ εξωθεσμικούς φίλους του πριγκηπαδέλφου Νικολάκη, όστις εποπτεύει θέματα επενδύσεων (πού 'ν' τεςWink κι όχι μόνον, έως τον κ. Αλεξ Ρόντος όστις (δια)πραγματεύεται θέματα συνόρων.

Σύμβουλοι που δουλεύουν με βάση την «προσωπική ατζέντα» Παπανδρέου για όλα, από τα ελληνοτουρκικά ώς το Σκοπιανό, «Ατζέντα» εκτός ιστορικού (αλλά και θεσμικού) πλαισίου, με ήδη κωμικοτραγικά ή τραγικά αποτελέσματα σε κρίσιμους τομείς -όπως η πρόσφατη κωλοτούμπα με το Ισραήλ...

«Ο άνθρωπός μας στην Αθήνα», καθώς λένε για τον κ. Παπανδρέου οι Financial Times...


Πηγή:
http://www.enet.gr

NA TOYΣ ΧΑΙΡΕΣΤΕ κύριε ΟΜΠΑΜΑ!

Αντιγράφω τμήμα από: http://radar-gr.blogspot.com/

«Σύντομο σχόλιο απο τον ΑΓΡΥΠΝΟ ΦΡΟΥΡΟ

Ακούει στο όνομα ΚΕΒΙΝ ΝΤΟΥΡΑΝΤ είναι μέλος της εθνικής ομάδας μπάσκετ των ΗΠΑ και ένας απο τους πιο ακριβοπληρωμένους αστέρες του ΝΒΑ.

Αν η ηλιθιότητά του και η αυθάδειά του είναι χαρακτηριστικά που κουβαλάει εκ γενετής, ή αν τα απέκτησε στην συνέχεια θολωμένος απ το χρήμα και ζαλισμένος απ τον αέρα που τον βαρά κατακούτελα κάθε φορά που καβαλάει το καλάμι του δεν το γνωρίζω

Αυτό που γνωρίζω και που το αποδεικνύει περίτρανα η φωτογραφία είναι το γεγονός οτι με θρασύ και προκλητικό τρόπο επιχείρησε ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΟΣ (απαγορεύεται βλέπετε να στεναχωρήσουμε τους "καβαλημένους" αστέρες του ΝΒΑ, οπότε ανεχόμαστε όλα τους τα καμώματα) να δοκιμάσει την πειθαρχία του ΛΕΒΕΝΤΟΠΑΙΔΟΥ που εκτελούσε υπηρεσία την ώρα εκείνη στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη

Κάποιοι μίλησαν για "ελαφρυντικό" ηλικίας μιας και ο καβαλημένος νεόπλουτος τσαρλατάνος είναι μόνο 22 ετών οπότε θεώρησαν πως μπορεί να γράφει στα παλαιότερα των "χρυσών" παπουτσιών του τους Ελληνικούς εθνικούς και ιστορικούς συμβολισμούς

Συνομηλικός του όμως είναι και ο ΛΕΒΕΝΤΗΣ ΕΥΖΩΝΑΣ που με το αγέροχο βλέμμα του έστειλε στο διάολο την αλαζονία του ακριβοπληρωμένου γελοίου ΑΡΧΙ-ΜΑΛΑΚΑ

Ενα μεγάλο μπράβο στα παλληκάρια της Προεδρικής Φρουράς...»


Όσον αφορά στο σχόλιο για τον δεύτερο που … τρίβεται στο όπλο του τσολιά, δεν θέλω να το μεταφέρω…

Μονάχα ένα αίσθημα αηδίας αλλά και οίκτου έχω… μπορεί αυτά τα καλόπαιδα να έχουν ένα καράβι λεφτά από τα 20 τους αλλά ποιος είπε ότι η αγωγή και ο σεβασμός αγοράζονται;

Να τους χαίρεστε λοιπόν τους πατριώτες σας κε Ομπάμα!

Β. ΠΟΥΤΙΝ

"Επιστρέφω στην προεδρία του 2012" - Πιθανή η έλευσή του στην Αθήνα Εκτύπωση E-mail
30-08-2010 09:45:44
ImageΤην πρόθεση επιστροφής του στην κορυφή του ρωσικού κράτους προανήγγειλε εμμέσως πλην σαφώς ο πρωθυπουργός της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, δηλώνοντας ότι "οι εκλογές του 2012 τον ενδιαφέρουν περισσότερο απ' οποιονδήποτε άλλον». Η επιστροφή του Β.Πούτιν στο κορυφαίο αξίωμα της χώρας σημαίνει ότι η πολιτική του ρωσικού κράτους σε διάφορους τομείς μεταξύ των οποίων και οι σχέσεις με την Ελλάδα θα συνεχίσουν να εφαρμόζεται απαρέγκλιτα.

Ο Ρώσος πρωθυπουργός αναμένει την πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου την απαντητική επιστολή του Έλληνα πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου σε ότι αφορά to χρονοδιάγραμμα υλοποίησης του προγράμματος των ΤΟΜΑ BMP-3HEL που είχε τεθεί άπό τον πρώτο με επιστολή που είχε στείλει τον Ιούνιο. Σύμφωνα με πληροφορίες από την Μόσχα "Μία επίσκεψη του Β.Πούτιν στην Ελλάδα μέχρι τον ερχόμενο Μάρτιο είναι πολύ πιθανή. Βέβαια με την προϋπόθεση ότι δεν θα υπάρξουν άλλες αναταράξεις στις ελληνορωσικές σχέσεις".

Όπως αναφέρουν πληροφορίες από την Αθήνα, η απαντητική επιστολή έχει ήδη συνταχθεί και αναμένεται να σταλεί στην Μόσχα εντός του Σεπτεμβρίου. Είναι γεγονός ότι η Αθήνα υπολογίζει ιδιαίτερα την επενδυτική στήριξη της Ρωσίας; σε ένα "καυτό" εξάμηνο για την ελληνική οικονομία, όπου τα πάντα θα κριθούν από την πραγματοποίηση ή όχι, ξένεν επενδύσεων στη χώρα.

Σε συνέντευξή του, που δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα «Kommersant», και στο ερώτημα εάν τον απασχολούν οι προεδρικές εκλογές, ο ισχυρός άνδρας της Ρωσίας αναφορικά με τις προθέσεις του να διεκδικήσει το αξίωμα του προέδρου της Ρωσίας δήλωσε χαρακτηριστικά:

"Είναι γεγονός ότι σε ότι αφορά την πολιτική μου συνέχεια πραγματικά με ενδιαφέρουν περισσότερο απ' οτιδήποτε άλλο".

Πρόσφατα, το δρόμο για την επιστροφή του Βλαντιμίρ Πούτιν στην προεδρία της χώρας άνοιξε και ο νυν πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν θα είναι υποψήφιος εάν και ο μέντοράς του Βλαντιμίρ Πούτιν αποφασίσει να διεκδικήσει τον προεδρικό θώκο.

«Δεν θέλω να δω έναν αγώνα εξουσίας. Αυτό θα ήταν κακό για τη Ρωσία» είχε δηλώσει.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν διετέλεσε πρόεδρος της Ρωσίας από το 2000 ώς το 2008. Εξαιτίας της απαγόρευσης που υπάρχει για τρίτη διαδοχική θητεία, το 2007 έθεσε υποψηφιότητα για πρωθυπουργός και παρέδωσε την προεδρία στον Ντμίτρι Μεντβέντεφ.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ 19ον ΑΙΩΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΣΩ ΠΟΡΤΑ

"



Μέχρι εκεί έφτασε η Αμερική: ζητούν από τους γονείς να στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο με ένα χαρτί τουαλέτας παραμάσχαλα. Και όχι μόνο με αυτό, αλλά και με ένα σωρό άλλα είδη που κάποτε τα παρείχαν δωρεάν τα σχολεία. Είναι μια τάση ανησυχητική, την οποία περιγράφουν οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» και που φορτώνει στις πλάτες των γονέων τα οικονομικά βάρη τα οποία άλλοτε σήκωνε το κράτος με τα λεφτά των φορολογουμένων (σήμερα πού να περισσέψουν με τόσους τραπεζίτες;).

Ενα περιοδικό το «Σάλον», χαρακτηρίζει αυτή την τάση «ιδιωτικοποιήσεις από την πίσω πόρτα». «Εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται κάτι παράλογο» γράφει η Αλίσα Μπατιστόνι. «Ομως, ποιος ρωτάει τους γονείς που παλεύουν καθημερινά να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους; Και γιατί το κράτος να φορτώνεται σε αυτούς που έτσι κι αλλιώς πληρώνουν φόρους για να συντηρούνται τα δημόσια σχολεία;».
Οι ιδιωτικοποιήσεις από την πίσω πόρτα δεν περιορίζονται μόνο στα δημόσια σχολεία. Οι Πολιτείες του Μιζούρι, της Τζόρτζιας και της Αριζόνας ήδη έκαναν περικοπές στα συστήματα μεταφορών. Ετσι, χιλιάδες άνθρωποι δεν ξέρουν πια πώς να πάνε στη δουλειά τους. Καταφεύγουν λοιπόν σε ιδιωτικά μέσα μεταφοράς. Πολλές πολιτείες έχουν κόψει ακόμη και τις πιστώσεις για την πυροσβεστική και την αστυνομία, με αποτέλεσμα να υπάρχει υστέρηση στην αντιμετώπιση των πυρκαγιών και της εγκληματικότητας. Οι περικοπές στο πυροσβεστικό σώμα υποχρεώνουν τους κατοίκους ευπαθών περιοχών να αναθέτουν σε ιδιωτικές εταιρείες πυρόσβεσης την προστασία των κατοικιών τους. Σαν να επιστρέφει έτσι ο χρόνος στην Αμερική του 19ου αιώνα, όταν ιδιωτικές πυροσβεστικές εταιρείες παράβγαιναν η μία με την άλλη ποια θα πρωτοσβήσει τη φωτιά για να εισπράξει την αμοιβή. Για να εξοικονομήσουν χρήματα από τον λογαριασμό του ηλεκτρικού, πολλές αμερικανικές πόλεις έχουν αρχίσει να σβήνουν ακόμη και τα φώτα στους φανοστάτες των δρόμων.

Οι ιδιωτικοποιήσεις από την πίσω πόρτα μειώνουν την ποσότητα και την ποιότητα των υπηρεσιών προς τους πολίτες. «Ασφαλώς, ορισμένες περικοπές είναι απαραίτητες σε χαλεπούς καιρούς» γράφει η Αλίσα Μπατιστόνι που ελπίζει πως αυτές οι περικοπές θα είναι προσωρινές, ώσπου να ξεπεραστεί η κρίση. «Ομως, όταν αποφασίζουμε πως είναι προτιμότερο να σβήσουμε τα φώτα στους δρόμους και να καταργήσουμε γραμμές λεωφορείων από το να φορολογήσουμε τους πλούσιους, είναι σαν να αποφασίζουμε πως η ποσότητα και η ποιότητα των δημόσιων αγαθών πρέπει να καθορίζονται από το πορτοφόλι εκείνου που αντέχει να τις πληρώσει».

Με τις περικοπές γενικά, όχι μόνο στην Αμερική αλλά και στις υπόλοιπες χώρες που μαστίζονται από την κρίση, παίζεται ένα ανέντιμο παιχνίδι: όλες οι κυβερνήσεις τις χαρακτηρίζουν προσωρινές, χωρίς καμία τους να δεσμεύεται γι΄ αυτό. Και ελπίζουν ότι οι απλοί πολίτες, αργά ή γρήγορα, θα συνηθίσουν να ζουν μια φτωχότερη και λιγότερο αξιοπρεπή ζωή, ενώ οι πλούσιοι θα αγοράζουν με τα λεφτά τους τις υπηρεσίες εκείνες που άλλοτε το κράτος παρείχε σε όλους

ΥΠΕΡΦΟΡΟΛΟΓΙΣΗ

Υπερφορολόγιση της επιχείρησης για να μαζευτούν 4,6 δις

Οι ελληνικές επιχειρήσεις και οι ελεύθεροι επαγγελματίες θα πρέπει να υπολογίζουν σε νέους φόρους ύψους περίπου 4,6 -4,7 δις ευρώ με βάση τουλάχιστον τα μέτρα τα οποία επιβάλλονται το 2011 από το μνημονίου.

Οι εκπρόσωποι των μεγαλύτερων εργοδοτικών οργανώσεων, που θα συναντήσουν το κ. Παπακωνσταντίνου εν όψει της ΔΕΘ, θα θέσουν το θέμα της υπερφορολόγισης είτε πρόκειται για μικρές είτε για μεσαίες είτε είναι μεγάλες επιχειρήσεις

Επιβάρυνση περίπου 550 -600 εκ ευρώ η οποία θα πρέπει να αναμένεται από την αναμόρφωση της φορολογικής κλίμακας και για όσους δήλωναν ήδη πάνω αππό 40.000 ευρώ εισόδημα με βάση τα στοιχεία της ΓΓΠΣ .

Έσοδα περίπου 400 εκ ευρώ για τα δημόσια έσοδα από όσους επέμεναν να δηλώνουν χαμηλά εισοδήματα αλλά είχαν περιουσιακά στοιχεία υψηλής αξίας .

Προκύπτει δε από την διαφορά των δηλωθέντων από το εισόδημα που διαμορφώνεται με την εφαρμογή των νέων αντικειμενικών κριτηρίων . Τα επόμενα χρόνια η απόδοση του μέτρου αναμένεται να αυξηθεί στα 550-600 εκ ευρώ

Νέα έσοδα του δημοσίου ύψους 600 εκ ευρώ από τις -λίγες πια -κερδοφόρες επιχειρήσεις οι οποίες θα αναγκαστούν και για το 2011 να πληρώσουν την έκταση εισφορά κρίσης όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο μνημόνιο

Για τις επιχειρήσεις μεσαίου μεγέθους ή και μεγαλύτερες , συνεισφορά ( περίπου 170 εκ ευρώ από τα συνολικά 400 εκ ευρώ που υπολογίζει να εισπράξει το ΥΠΟΙΚ από την αύξηση των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων . Η όλη διαδικασία θα ολοκληρωθεί μέσα στο 2010 και οι νέες τιμές θα αρχίσουν να ισχύουν από 1/1/2011.

Συνεισφορά από τις επιχειρήσεις στην πληρωμή τα ου «πράσινου φόρου» ο οποίος θα επιβληθεί σταδιακά από το 2011 και θα μεταφέρει τα εφάπαξ τέλη κυκλοφορίας στην χρήση του δηλαδή το κόστος καυσίμων Το μέτρο αναμένεται να αποδώσει περί τα 300 εκατομμυρίων ευρώ στο 2011.

Την αύξηση της φορολόγησης αμοιβών σε είδος, συμπεριλαμβανομένης της φορολόγησης αυτοκινήτων με χρονομίσθωση μέτρο από το οποίο αναμένεται να εισπραχθούν έσοδα ύψους τουλάχιστον 150 εκατομμύρια ευρώ.
Κίνητρα για τη ρύθμιση των παραβιάσεων χρήσης γης, οι οποίες θα αποφέρουν επιπλέον έσοδα 1.500 εκατομμύρια ευρώ από το 2011 ως το 2013, από τα οποία τουλάχιστον 500 εκατομμύρια ευρώ μέσα στο 2011.

Διεύρυνση της βάσης του ΦΠΑ μέσω της εφαρμογής σε υπηρεσίες οι οποίες σήμερα εξαιρούνται και μεταφορά σημαντικού ποσοστού (τουλάχιστον 30%) των αγαθών και υπηρεσιών που σήμερα εμπίπτουν στο μειωμένο κανονικό συντελεστή, με απόδοση 1.000 εκατομμυρίων ευρώ, ή μέτρο ισοδύναμης απόδοσης που θα συμφωνηθεί με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ.

ΤΡΑΠΕZΕΣ ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΤΟΥ....ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΥ!

Εκτύπωση PDF

questionΜέχρι τώρα, το Δημόσιο ήταν για τους τραπεζίτες ένας μάλλον «εύκολος» κουμπαράς, για την άντληση κεφαλαίων και ρευστότητας. Όχι πια. Οι Βρυξέλλες αλλάζουν τώρα τους κανόνες παιχνιδιού για τη χορήγηση εγγυήσεων από το κράτος στις τράπεζες, επιφυλάσσονzτας μια εν δυνάμει εξευτελιστική διαδικασία σε όσες τράπεζες αξιοποιήσουν υπερβολικά τις παρεχόμενες εγγυήσεις.

Σύμφωνα με απόφαση που υποχρεώθηκε από τις Βρυξέλλες να δημοσιεύσει ο υπουργός Οικονομικών στις αρχές Ιουλίου, χωρίς βεβαίως να πάρει ιδιαίτερη δημοσιότητα (δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 1091 Β’ της 9ης Ιουλίου 2010), ορίζεται πλέον ένα «πλαφόν» στο ποσό των κρατικών εγγυήσεων που μπορούν να λάβουν οι τράπεζες, πέραν του οποίου θα είναι υποχρεωμένες να πείσουν τις Βρυξέλλες, ότι δεν θα χρεοκοπήσουν χωρίς κρατικές εγγυήσεις!

Με την απόφαση, ορίζεται ότι από 1.7.2010 για κάθε τράπεζα που παίρνει εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου για νέο ή ανανεούμενο χρέος, εφόσον κατά το χρόνο παροχής της εγγύησης το σύνολο των εγγυημένων υποχρεώσεών της (στις οποίες συμπεριλαμβάνονται όλες οι εγγυήσεις που έχει πάρει) υπερβαίνει σωρευτικά το 5% των συνολικών του υποχρεώσεων και το ποσό των 500 εκατ. ευρώ, θα υποβάλλεται εντός τριμήνου από την παροχή της εγγύησης έκθεση στην Κομισιόν που θα καταδεικνύει τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητά της χωρίς εξάρτηση από την κρατική στήριξη. Επιπλέον, η ΤτΕ υποχρεώνεται μέχρι τις 15 Οκτώβρη το αργότερο να συντάξει συνοπτική, ενδιάμεση έκθεση για τη λειτουργία του καθεστώτος παροχής εγγυήσεων.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες του «S», η απόφαση αυτή μπορεί να υπογράφεται από τον Έλληνα υπουργό, στην ουσία όμως τα… πνευματικά της δικαιώματα ανήκουν στην Κομισιόν και, κατ’ επέκταση, στην τρόικα των πιστωτών της χώρας. Ο φόβος των αρχών που είναι επιφορτισμένες στις Βρυξέλλες να εφαρμόζουν το κοινοτικό δίκαιο περί κρατικών ενισχύσεων ήταν απλός: όσο οι ελληνικές τράπεζες μπορούσαν να εκδίδουν τίτλους με εγγύηση του Δημοσίου χωρίς τον παραμικρό περιορισμό ή δυσμενή επίπτωση, τόσο θα γινόταν ορατός ο κίνδυνος κατάχρησης του μέτρου (λόγω και της γνωστής «ζεστής» σχέσης των ελληνικών κυβερνήσεων με τους τραπεζίτες…).

Συνέπεια αυτής της πιθανής κατάχρησης, όπως φοβήθηκαν οι Βρυξέλλες, θα μπορούσε να ήταν η συντήρηση τραπεζικών «ζόμπι» εν ζωή με εγγυητή το ήδη μισοχρεοκοπημένο ελληνικό Δημόσιο. Δηλαδή, αν το μέτρο της παροχής εγγυήσεων ξεπερνούσε ορισμένα όρια, θα υπήρχε ο κίνδυνος, από την άποψη του κοινοτικού δικαίου περί κρατικών ενισχύσεων, να συντηρούνταν τεχνητά στη ζωή τράπεζες, που δεν έχουν την παραμικρή μακροπρόθεσμη προοπτική να «σταθούν στα πόδια τους» χωρίς τα «δεκανίκια» του Δημοσίου.

Τι σημαίνει, όμως, στην πράξη η διαδικασία υποβολής αυτής της ειδικής έκθεσης βιωσιμότητας από ελληνικές τράπεζες στην Κομισιόν; Όπως εξηγούν τραπεζικά στελέχη, αμέσως μόλις μια τράπεζα με 100 ευρώ συνολικών υποχρεώσεων (καταθέσεις κ.λπ.) ξεπεράσει τα 5 ευρώ τίτλων που θα έχουν εκδοθεί με κρατική εγγύηση, θα πρέπει να προχωρήσει σε μια άκρως ταπεινωτική, για μια τράπεζα, διαδικασία: να παρουσιάσει πλήρη οικονομική ανάλυση της βιωσιμότητάς της, μετά τη λήξη της ισχύος των εγγυήσεων, που μπορεί να φθάνουν μέχρι και τρία χρόνια.

Στη συνέχεια της διαδικασίας, εντοπίζεται και το πιο επίφοβο στάδιο: τι θα γίνει αν η τράπεζα δεν πείσει την Κομισιόν ότι θα είναι βιώσιμη; Προς το παρόν το πεδίο σε αυτό το ακραίο (ή ίσως και όχι τόσο ακραίο, με τις σημερινές συνθήκες…) σενάριο παραμένει αρκετά «θολό». Το πιθανότερο είναι, ότι η τράπεζα που… μυρίζει χρεοκοπία θα υποχρεωθεί από την Κομισιόν να υποβάλει και να εφαρμόσει κάποιο επώδυνο σχέδιο εξυγίανσης. Άγνωστο είναι βέβαια τι θα συμβεί, αν στη διάρκεια αυτής της διαδικασίας καταληφθούν από… νευρικότητα οι καταθέτες της τράπεζας και αποφασίσουν να «μαζέψουν» τα χρήματά τους για καλό και για κακό.

Προς το παρόν, από τη συμφωνία κυβέρνησης-διεθνών πιστωτών έχει γίνει σαφές ποια διαδικασία θα ακολουθείται για τις τράπεζες με προβλήματα κεφαλαιακής επάρκειας: άμεση αύξηση κεφαλαίου από τους μετόχους, ή επώδυνη διάσωση από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Για τις τράπεζες με πολύ σοβαρά προβλήματα ρευστότητας, όμως, οι οποίες θα είναι πιθανό να μην είναι βιώσιμες χωρίς κρατικές εγγυήσεις, δεν υπάρχει κάποια προκαθορισμένη διαδικασία διάσωσης.

Υπάρχει, όμως, ο κίνδυνος κάποια τράπεζα να βρεθεί στο τέλος του τρίτου τριμήνου στη δυσάρεστη θέση να έχει υπερβεί το «πλαφόν» του 5% σε κρατικές εγγυήσεις; Τραπεζικά στελέχη παραδέχονται, ότι ήδη οι τράπεζες έχουν λάβει μεγάλα ποσά εγγυήσεων από το Δημόσιο, ενώ για να «σταθούν στα πόδια τους» όσο θα είναι αποκλεισμένες από τις αγορές εγκρίθηκε ήδη χθες από την Βουλή η χορήγηση πρόσθετων εγγυήσεων, μέχρι 25 δις. ευρώ.

Σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, ήδη μία τουλάχιστον τράπεζα «παλεύει» με το πλαφόν, κυρίως εξαιτίας της εκροής καταθέσεων και του «μαυρίσματος» από τους οίκους αξιολόγησης τίτλων που έχει εκδώσει, τιτλοποιώντας στοιχεία ενεργητικού. Για τη συγκεκριμένη τράπεζα, με κυβερνητικές οδηγίες έχει αποφασισθεί από μεγάλο επικουρικό ταμείο, μάλιστα, να καταθέτει τα έσοδά του από την 1η Σεπτεμβρίου στα ταμεία της, σε μια προσπάθεια ενίσχυσης της καταθετικής βάσης. Και πάλι, όμως, όπως λένε στελέχη της αγοράς, αν δεν ανατραπεί η δυσμενής δυναμική για τις καταθέσεις της, η συγκεκριμένη τράπεζα έχει πολύ σοβαρές πιθανότητες να κληθεί σύντομα από την Κομισιόν να υποβάλει έκθεση βιωσιμότητας.